Gepubliceerd op 3 mei 2021

Muziek, melancholie en schrijven: welkom in de wereld van LO

Door Shana Devleschoudere
Delen op

In plaats van enkel te schrijven over de nieuwe local scene besloot Eventail.be meteen het woord te geven aan de artiesten die het Belgische muzikale landschap de komende jaren wel eens stevig door elkaar zouden kunnen schudden. De Brusselse LO heeft alvast heel wat troeven: liedjes met zowel hip-hop als rock-inspiraties, teksten die zwaarmoedigheid sublimeren, clips door Simon Vanrie (Girls In Hawaii, Stephan Eicher) en Parades, zijn allereerste, net verschenen EP.

Eventail.be – Je bent 28, Parades is je eerste EP. Wanneer besefte je dat je je full-time met muziek wou bezighouden?

LO Die passie kreeg ik toen ik 16-17 was. Ik kocht een piano, een instrument dat ik als kind al had gespeeld. Al snel wou ik ook teksten schrijven als begeleiding bij mijn melodieën. Ik heb bij kleine groepjes gezeten en mij de voorbije vier jaar beziggehouden met elektronische productie. Zo kreeg het project beetje bij beetje vorm en kreeg ik ook zin om uit een zeker kader los te breken en mijn eigen wereld uit te bouwen.

Eventail.be – Je teksten zijn erg persoonlijk en introspectief. Is het een uitdaging om zoveel schaamteloosheid aan de dag te leggen?

LO – Er zit een heel proces tussen het moment waarop ik aan het schrijven ben en het moment waarop ik mij bewust word van wat ik nu eigenlijk op papier heb gezet. Uiteraard is het niet gemakkelijk om alles echt zelf uit te dragen, maar de drang om mijn gedachten te poëtiseren is er altijd. Schrijven komt voor mij vanzelf. Ik droomde ervan om journalist te worden, ik schreef artikels op internet voor mijn plezier, dus ik weet hoe ik verschillende onderwerpen moet benaderen. Voor mijn eerste EP wist ik dat ik mezelf wou blootgeven. Het vervolg zal misschien minder zelfgericht zijn.

Eventail.be – Zijn er artiesten die je aangezet hebben om op die manier te werk te gaan?

LO – Nekfeu is een grote invloed. In één van zijn nummers legt hij uit hoe belangrijk het voor hem is om zichzelf te herkennen in de woorden van een artiest. Ik voel dezelfde nood. Ik heb dan ook naar veel Franse en Belgische rap geluisterd zoals de Fonky Family, IAM of MC Solaar wiens teksten me raakten. Anderzijds heb ik ook een zekere voorliefde voor rockgroepen uit de jaren 1960-1970, zoals Pink Floyd of The Doors.

Eventail.be – Op een bepaald moment zegt Nekfeu ook: ‘Als alles goed zat in mijn hoofd zou ik er niet voor gekozen hebben om artiest te worden’…

LO – Fundamenteel gezien worden we allemaal gekweld door de triestige herinneringen die we meesleuren. Dat gezegd zijnde kan je door dat alles in kunst te vertalen wel serieus aan jezelf werken. Voor mij lucht schrijven op, dat is zeker.

Eventail.be – Hoe werd het project Parades geboren?

LO – De meeste van de zes nummers schreef ik tussen eind 2017 en begin 2018. Covid zorgde ervoor dat heel de planning achteruit werd geschoven, maar gaf me ook de kans om het project te verfijnen en nieuwe muziek te maken in hetzelfde genre als ‘C’est pas du spleen’, een nummer uit 2020 dat voorzien was als voorproefje voor de rest van de EP, die inderdaad heel melancholisch en nostalgisch is geworden. Maar, ik zeg het nogmaals, niets zegt dat mijn eerste album, waaraan ik momenteel aan het werk ben, ook zo zal zijn.

Artikel door Maxime Delcourt, verschenen op Eventail.be. Ontdek meer artikels over culturele en muzikale actualiteit, maar ook over royalty, kunst, gastronomie, mode, gezondheid, decoratie, erfgoed en ondernemerschap op www.eventail.be.