Reizen buiten de eurozone biedt de gelegenheid om, wanneer je je rekeningoverzicht ontvangt, de wisselkoersschommelingen te zien die zich van dag tot dag kunnen voordoen. Dat is niet zomaar een anekdote: het is ook een waarschuwing voor beleggers die zich zouden laten verleiden door hoge rendementen.
Hoewel het verschil tussende euroen een vreemdevalutaover een periode van enkele dagen in principe verwaarloosbaar is, kan het na enkele jaren aanzienlijke proporties aannemen. Een treffend voorbeeld: de Turkse lira heeft in vijftien jaar tijd maar liefst 96% van haar waarde verloren! Het is dan ook begrijpelijk dat het duizelingwekkende rendement van obligaties in lira, dat momenteel rond de 35% ligt, niet per se een goede deal is…
De trieste ervaring met de ‘kangoeroe’-dollar
Het zou een Belgische belegger ongetwijfeld nauwelijks in het hoofd opkomen om obligaties in een dergelijkevalutate kopen,net zomin als bijvoorbeeld in Argentijnse peso’s. Hoewel dalingen van een dergelijke omvang tussen valuta’s van meer ontwikkelde landen niet aan de orde zijn, kunnen er toch binnen korte tijd aanzienlijke verschillen optreden. Is deAmerikaanse dollarvorig jaar niet met zo’n 12 % gedaald ten opzichte van de euro, waardoor de Europese belegger het grootste deel van de stijging van de Amerikaanse aandelen misliep?
Een misstap die in de financiële annalen is blijven staan, betreft de Australische dollar. Begin jaren tachtig begon het rendement op obligaties inBelgische frankte dalen: van 14 % en zelfs iets meer daalde het tot minder dan 13 %. Een ramp! Een grote bank promootte toen obligaties inAustralische dollar, een valuta waarvan het rendement niet dezelfde terugval had ondergaan.
Met een leeftijdsverschil van 35 jaar…
Een jaar later volgde een enorme teleurstelling, toen de spaarders hun eerste coupon ontvingen: de‘kangoeroe-dollar’had een kwart van zijn waarde verloren! Velen verkochten in paniek hun aandelen… en misten zo de mooie opleving die demuntdaarna liet zien. Waarom zo’n scherpe daling in een land dat toch zo goed ontwikkeld is? Australië is een producent van grondstoffen, Europa een consument. Wanneer de prijzen daarvan dalen, profiteren wij daarvan, terwijl Australië eronder lijdt. Tegenstrijdige belangen,uiteenlopende monetaire ontwikkelingen.
Het verschil met minder ontwikkelde landen is dat de koersschommelingen in beide richtingen plaatsvinden: dalingen worden gevolgd door oplevingen. Afgezien van enkele schommelingen rond het jaar 2010 bevindt de Australische dollar zich vandaag de dag bijna op hetzelfde niveau als vijfendertig jaar geleden.
De Italiaanse lire in de hel
Een monetaire kloof kan over een zeer lange periode enorme proporties aannemen, zelfs op Europees niveau. De napoleon, de zeer populaireFranse gouden munt van 20 frank, maakte deel uit van de Latijnse Unie, die in 1865 Frankrijk, België, Italië en Zwitserland verenigde. Deze landen gaven gouden munten van 20 frank uit die per definitie dezelfde waarde hadden. Een Italiaanse lire was destijds dus evenveel waard als een Zwitserse frank. De lire verloor vervolgens voortdurend aan waarde ten opzichte van de frank, tot het punt dat er, toen de lire in 2000 plaatsmaakte voorde euro, afgerond 1500 lire nodig waren om éénZwitserse frankte krijgen!