Het is een traditie geworden. Ter gelegenheid van het nummer van LOBBY magazine van dit jaar, dat gewijd is aan Inspirational Leadership, vroegen we twee vrienden van het huis, twee persoonlijkheden uit de kringen van invloed, om ons hun visie te geven op het afgelopen jaar. Op het menu: vijf actuele thema’s die een bewogen stempel hebben gedrukt op 2025. De hoofdredacteur van Trends-Tendances magazine en de oprichter van het B19-concept geven ons hun openhartige indrukken, met alle expertise en ervaring die ze kunnen voorleggen.
Lobby : Terwijl Bart De Wever zo goed mogelijk probeert een arm België te besturen, heeft het Brussels Gewest nog steeds geen regering… Hoe inspireert u dat?
Amid Faljaoui: U hebt gelijk, het is dag en nacht. Aan de ene kant boekt De Wever pijnlijke vooruitgang, aan de andere kant is het Brussels Gewest aan het watertrappelen. Wat zegt mij dat? Dat de grootste vijand niet moeilijkheden zijn, maar leegte. Bart heeft iets essentieels begrepen: onvolmaakte actie is beter dan perfecte verwachting. Terwijl Brussel zoekt naar de ideale oplossing die niet bestaat, bezet de federale regering het veld. Het is een oude managementregel: wie beweegt, wint, ook al struikelt hij. Nu ben ik niet stapelverliefd op Bart De Wever, in tegenstelling tot veel Franstaligen die alleen geïnteresseerd zijn in het laatste nieuws. Ja, hij charmeerde zijn publiek met zijn humor op de grote katholieke conferenties, en ja, hij verdedigde België goed op de Europese top over de bij Euroclear bevroren tegoeden. Maar maak je geen illusies, zijn ultieme wens is niet veranderd: hij wil nog steeds dat België wordt ontmanteld. Hij schreef het zwart op wit in een gastenboek in Nederland, op een subtielere manier, maar hij deed het. Franstalige Belgen, vooral zij die in de mooiere wijken van Brussel wonen, zijn nog steeds grote romantici. Ze dromen van een verenigd België. Maar hij is de enige vandaag. Voor Bart uit Antwerpen zijn we nog steeds een parkeerplaats. Je hoeft maar te kijken hoe hij met de noodzakelijke hervorming van de werkloosheidsuitkeringen de werkonzekerheid in feite heeft geregionaliseerd. Hij deed het ook met het koude plan, en de Franstalige wereld stond versteld van een simpele… tweet. En al het andere is van dezelfde aard, met de federale staat die bepaalde rekeningen afschuift op de gewesten, maar het is waar – petje af voor de artiest – de bezuinigingen worden geruisloos doorgevoerd en niet met een kettingzaag. Maar uiteindelijk zal het gebeuren. En op dit moment is het wachtwoord: “Slaap lekker burgers, Bart waakt over jullie”.
LB: Terwijl Albert II van een rustig leven geniet sinds de erkenning van Delphine, trekt onze eigen Laurent van België een zoon uit zijn hoed… in een erg laat stadium. Wat denkt u?
AF: De geschiedenis lijkt te stotteren voor onze vorsten, maar met een interessante nuance. Albert II wachtte tot hij met zijn rug tegen de muur stond, gedwongen door de wet, om Delphine te erkennen. Hier, als Prins Laurent het initiatief neemt – zelfs te laat – is het een ander verhaal. Dat zegt me dat de tijden veranderen, zelfs in het Paleis. Misschien hebben we eindelijk begrepen dat het beter is om publiekelijk schoon schip te maken dan de media-agenda te laten bepalen door geruchten. Dat is tenslotte moderner. Als man van de media zou ik zeggen dat het verschil met Albert II overduidelijk is. Albert leed jarenlang onder het verhaal; Laurent daarentegen lijkt het voortouw te hebben genomen. Mijn analyse? Het is een geweldige controleoperatie. Als je een ongemakkelijke waarheid hebt, kun je die beter zelf naar buiten brengen en je eigen verhaal vertellen in plaats van anderen dat voor je te laten doen. Albert was het slachtoffer van het schandaal, Laurent probeert de verteller te zijn. Het is veel, veel slimmer.
LB: Terwijl Pierre-Olivier Beckers geleidelijk de trappen van het internationale IOC beklimt, wordt een vrouw, Kirsty Coventry uit Zimbabwe, de numero uno. Dus, vrouwen aan de macht?
AF: Het is fascinerend om deze twee trajecten te zien. Pierre-Olivier Beckers heeft opmerkelijk basiswerk verricht, zeer zakelijk, zeer Belgisch in de beste zin van het woord. Maar om Kirsty Coventry, een vrouw uit Zimbabwe, aan het hoofd van het IOC te zien, is een heel sterk signaal. Het herinnert ons eraan dat de wereld aan het veranderen is en dat de grote organisaties niet langer alleen op zoek zijn naar managers, maar ook en vooral naar symbolen. Vrouwen aan de macht is niet langer een kwestie van quota, het is een noodzaak geworden om deze instellingen opnieuw te verbinden met de realiteit van de wereld. Voor Beckers, onze Poulidor van de Olympische Spelen, is dit een harde constatering, maar wel een logische. Het IOC is een oude dame, een eerbiedwaardig instituut dat zich absoluut moet herverbinden met de wereld van vandaag. Laten we even in de huid kruipen van de besluitvormers van het IOC: aan de ene kant is Beckers pure competentie, aan de andere kant is Coventry symboliek. Zo zie je maar dat een CV tegenwoordig niet meer genoeg is om aan de top mee te draaien. Je moet je publiek belichamen (in dit geval: jongeren, vrouwen, internationals). Het IOC durfde het te zeggen en hoopte niet bekritiseerd te worden voor vrouwenhaat: het koos niet de beste manager, maar het beste ‘product’ voor zijn imago. Kortom, TikTok won het van de balans.
LB: Terwijl Trump in de rij staat voor de gesloten deur van Poetin, wacht Zelenski tevergeefs op de opperste erkenning van de Amerikaan. Een grappig verhaal… of een triest verhaal?
AF: Het is een beetje triest, maar het is een les in meedogenloos onderhandelen. Het is duidelijk wie het mes aan de steel heeft: het is altijd degene die de ander het minst nodig heeft. Zelenski gaat achter Trump aan en trekt zelfs een pak aan om hem in Washington op te zoeken, en Trump gaat achter Poetin aan… Dit is wat we de voedselketen van de macht zouden kunnen noemen. Degene die je laat wachten is degene die de prijs bepaalt. In de politiek, net als in het bedrijfsleven, begin je met een handicap zodra er vraag naar je is. De jonge jongens die achter meisjes aanzitten weten waar ik het over heb.
LB: Terwijl Elon Musk zijn voorgestelde beloning van 1 miljard dollar analyseert, verlaat Ilham Quadri Syensko, in afwachting van de Golden Shake Hand-saus die ze zal eten. Regeert geld alles?
AF: Een miljard voor Musk, een gouden parachute voor Kadri… De cijfers zijn duizelingwekkend, maar ze moeten niet op hun waarde worden geschat. Voor zowel Musk als Kadri geldt dat we moeten stoppen met het huilen van schandalen. Niemand is bedrogen. We hebben het over privébedrijven met volwassen, instemmende aandeelhouders. Als zij instemmen met het ondertekenen van deze cheques (voor beloning of vertrek), dan is dat omdat ze geloven dat de investering rendeert. Dit is de regel van het spel: aandeelhouders gaan akkoord om de prijs te betalen voor prestaties of strategie. Als ze het er niet mee eens waren, zouden ze er niet voor stemmen of hun aandelen verkopen. Het is een deal tussen privépersonen, zo koud en rationeel is het. In principe is de enige entiteit die de schuld krijgt – als dat is wat sommige mensen willen doen – de raad van bestuur. En niemand anders.
En hoe zit het met John-Alexander Bogaerts?
Lobby : Terwijl Bart De Wever zo goed mogelijk probeert een arm België te besturen, heeft het Brussels Gewest nog steeds geen regering… Hoe inspireert u dat?
John-Alexander Bogaerts: Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik niet denk dat Bart De Wever te hard zijn best doet om het land te leiden. De premier heeft net in de ‘Russische activa’-affaire getoond dat hij karakter heeft en dat hij zich niets laat welgevallen, wat België een goed imago geeft op het internationale toneel (en God weet hoe hard het dat nodig heeft).
Om nog maar te zwijgen van het feit dat hij de moed heeft om ons te vertellen dat de komende tien jaar ingewikkeld zullen zijn, maar dat dat de prijs is die we moeten betalen. Laten we nooit vergeten dat alle maatregelen in Arizona niet genoeg zullen zijn om te voorkomen dat we recht de muur in gaan, maar ze hebben wel de verdienste dat ze de spiraal omkeren. Wat Brussel betreft, is de situatie eigenlijk heel duidelijk: één partij, de PS, weigert een coalitie waarin de N-VA, de partij van de eerste minister en trouwens de grootste partij van het land, zou deelnemen met een regeringspost.
Dit toont duidelijk aan dat ons land goed en wel in drieën verdeeld is, en ik zie niet hoe we uit deze situatie kunnen geraken. Vandaag is er een nieuw parlement dat wordt geleid door de oude regering: iedereen wordt betaald en er beweegt niets. Wat kun je daar nog aan toevoegen!
LB: Terwijl Albert II van een rustig leven geniet sinds de erkenning van Delphine, haalt onze eigen Laurent van België een zoon uit zijn hoed… in een erg laat stadium. Wat denkt u?
JAB: Prins Laurent heeft gedaan wat hij moest doen met de steun van zijn vrouw, prinses Claire. We feliciteren hem.
LB: Terwijl Pierre-Olivier Beckers geleidelijk de trappen van het internationale IOC beklimt, wordt een vrouw, Kirsty Coventry uit Zimbabwe, de numero uno. Dus, vrouwen aan de macht?
JAB: Het is hoog tijd dat dit “glazen plafond” voorgoed ontploft. We willen geen vrouwen aan de macht, we willen geen mannen aan de macht: we willen gewoon competente mensen op de juiste plaats.
We moeten erkennen dat we weliswaar een lange weg hebben afgelegd, maar dat er nog werk aan de winkel is. Laten we vasthouden aan elk stukje goed nieuws.
LB: Terwijl Trump in de rij staat voor de gesloten deur van Poetin, knaagt Zelenski op zijn tanden en wacht tevergeefs op opperste erkenning van de Amerikaan. Een grappig verhaal… of een triest verhaal
JAB: Het is zo ingewikkeld om commentaar te geven op deze situatie. Misschien moeten we onthouden dat je je verslagen tegenstander nooit mag vernederen, en dat is wat we deden na Perestroika; het is ook waar we vandaag voor boeten.
Poetin heeft heimwee naar de USSR en Trump geeft niets om Europa: dat is niet erg goed voor ons.
LB: Terwijl Elon Musk zijn voorgestelde beloning van 1 miljard dollar analyseert, verlaat Ilham Quadri Syensko in afwachting van de Golden Shake Hand-saus die ze zal eten. Regeert geld alles?
JAB: Helaas heeft geld altijd alles bepaald, en dat zal niet beter worden gezien de consumptiemaatschappij waarin we leven. We zullen de komende jaren koste wat het kost moeten terugkeren naar meer fundamentele waarden als we willen voorkomen dat dit systeem implodeert of gewoon explodeert.
Moeten we echt een mobiele telefoon kopen van €1.200? De vraag stellen is hem beantwoorden.
Foto omslag: Kirsty Coventry is sinds 23 juni 2025 voorzitter van het Internationaal Olympisch Comité (IOC), de eerste vrouw en de eerste Afrikaan die deze functie bekleedt [1]. Als voormalig Zimbabwaans zwemster won ze zeven Olympische medailles en was ze minister van Sport van haar land.