Charles Kaisin viert graag het talent en de knowhow van de “buitengewone mensen” waarop België trots kan zijn en die “niet genoeg erkenning krijgen”. We kunnen wel zeggen dat deze onvermoeibare schepper, die magische verbeelding combineert met liefdadigheidswerk, mineraalwaterdesign met luxueuze diners, papieren fauteuils met Hermès-tassen, één van hen is. Hij is veelgevraagd en wordt over de hele wereld geprezen, maar hij vergeet nooit waar hij vandaan komt.
Magritte
Hij is een van degenen die ons land vertegenwoordigen en internationaal schitteren. Opgeleid als architect, maar eerst en vooral als ontwerper en hyperactieve duizendpoot, een originele en eigenzinnige schepper, een fervent bewonderaar van Magritte (“er zitten zoveel verschillende lagen in zijn schilderijen”), houdt Charles Kaisin nooit op, met een reeks projecten en de meest indrukwekkende samenwerkingen in Europa, de Verenigde Staten, Azië en Marokko. We hebben bijvoorbeeld het concept voor het Almaha hotel in Marrakech aan hem te danken. Hij werkt samen met prestigieuze merken als Hermès, Rolls-Royce, Delvaux, Ice-Watch, Vange en Serax, maar wat hem echt een vaste waarde in de gotha heeft gemaakt, zijn zijn ‘surrealistische diners’, die de pracht en praal van de Renaissance naar het heden brengen en waarvoor hij scenograaf/regisseur is in een magische fantasiewereld. De meesters van kunst en luxe sloten hem in. Hij reist veel en woont een paar maanden per jaar in Londen, maar zijn thuis, zijn toevluchtsoord, is altijd in België geweest, in Brussel, niet ver van het Petit Château en het kanaal, een groot herenhuis dat ook zijn kantoren en atelier huisvest. Een home sweet home dat op hem lijkt, met een tafel van meer dan tien meter, doorkruist door boomtakken die in een poëtisch vlechtwerk tot het plafond reiken. Hij componeerde het voor een van zijn eerste ‘surrealistische diners’. Charles is levendig en altijd in beweging, maar hij blijft ook een echte Belg, zeker Hermès en Delvaux, maar ook BRU en Maison Eole. “We zijn een klein land met veel buitengewone mensen met talent en knowhow die we niet genoeg in de kijker zetten,” zegt hij. “Hier doen we dingen, we bewegen, we gaan vooruit. Dat is wat de Belgische geest definieert, die ik altijd heb willen benadrukken in mijn diners en in mijn projecten.”
Origami voor Oekraïne
We weten dat de kunstenaar onder andere een passie heeft voor origami, de Japanse kunst van het vouwen van papier. In 2015 bouwde hij in Hongkong een gigantische geit die op de binnenplaats van een designcomplex hing, gemaakt van 13.500 paardjes die met de hand waren gemaakt van gouden bladeren. Ten tijde van de covid lanceerde hij ook Origami for life om medisch onderzoek te steunen, waarbij hij de Galeries Saint-Hubert omtoverde tot een immense en sublieme volière die bewoond werd door 18.000 gouden vogels. Het artistieke en liefdadige succes van deze kostbare “duiven” was zo groot dat ze vervolgens werden geëxporteerd naar de Galerie du Roi, de Cathédrale Saints-Michel-et-Gudule, de Grote Zaal van de Musées Royaux des Beaux-Arts, het Palais de Tokyo in Parijs en het project toert over de hele wereld. Om Oekraïne te helpen zijn ziekenhuisinfrastructuur te versterken in oorlogstijd, bedacht onze man in 2025 een monumentaal werk van meer dan 5.000 origami, een symbool van vrede en veerkracht. Met de medewerking van kinderen uit het Jeugdpaleis van Kiev werd de installatie tentoongesteld op de gevel van het Historisch Museum van de hoofdstad. Voor de feestdagen en ter gelegenheid van de 25e verjaardag van de Stoumontfabriek ontwierp hij een fles BRU in beperkte oplage en herzag hij de glazen die in supermarkten te vinden waren. “Aanvankelijk zouden er 55.000 van deze glazen worden geproduceerd, maar er was zoveel vraag dat we er 100.000 meer moesten maken. Ik vind het een leuk idee om een mooie tas voor Delvaux of een object voor Hermès te kunnen maken, maar ook om een gebruiksvoorwerp te kunnen bedenken waarmee iedereen water kan drinken en dat niet elitair is”. Als kers op de taart creëerde hij een monumentaal kunstwerk in de fabriek, met een majestueus hert gemaakt van 3.900 gouden origami.
Gelukkig maar
Wat onvermijdelijk elitairder is, zijn de opwindende, min of meer privé ‘surrealistische diners’ die zijn reputatie hebben gemaakt. In de gouden eeuw van luxe waren ze, laten we eerlijk zijn, voorbehouden aan een paar invloedrijke happy few, klanten van de grote huizen, privéverzamelaars, gekroonde hoofden, die het zich konden veroorloven om zich uit te sloven in prestigieuze en/of extravagante locaties: Het Banqueting House in Londen, het Palazzo Vecchio in Florence, het casino van Monte Carlo in aanwezigheid van de prinselijke familie, de Bains of Bozar in Brussel, een château in St Tropez, het Hotel Meurice in Parijs, maar ook een metro, een bos, een kerk of het dak van een wolkenkrabber. Achter elk gerecht schuilt de handtekening van een sterrenchef. Het geheel is opgebouwd rond een origineel thema en een verbluffende scenografie voor elk gerecht. Het is een verrassing, niets wordt aangekondigd. Sommige van de voorbereidingen zijn een operaproductie waardig en kunnen meer dan een miljoen euro kosten. Charles Kaisin orkestreert elk detail van de avond, van de servetten tot de kostuums van de obers. Hij maakt indruk op de gasten en streeft voortdurend naar elegantie en uitmuntendheid, terwijl hij tegelijkertijd het surrealisme uitstraalt dat zijn land zo dierbaar is. “De kunst van de tafel is de eerste van alle kunsten voor mij,” zegt hij. Hij doet dit al sinds 2012. “Destijds wilde ik de familie Guerrand-Hermès bedanken die me verwelkomde en me veel hielp.” In zijn eigen huis heeft hij alles uit de kast gehaald, zijn diner gescript, de culturele en historische verwijzingen vermenigvuldigd en zijn eigen vleugje fantasie toegevoegd. Niet alleen de maaltijd was een succes, maar aan het eind van de dag had hij een concept dat hem tot een succes heeft gemaakt.
Iconische recycling
Charles Kaisin is ver van de luxewereld geboren, maar hij heeft een gevoel voor menselijkheid en delen behouden dat hij uitdrukt zowel door de stimulerende ervaringen en ontmoetingen die zijn leven hebben gevormd als in het Institut Saint-Luc in Brussel, waar hij lesgeeft nadat hij er student is geweest. Hij groeide op in Devant-les-Bois, een gehucht op het Naamse platteland in de buurt van Mettet, ergens tussen Namen en Charleroi, met welwillende ouders die stevig geworteld waren in de waarden van het land, solidariteit, wederzijdse hulp en overdracht. “Ze zijn niet naar de universiteit geweest, maar ze hebben me zoveel gegeven. Mijn overgrootouders waren hoedenmakers in Binche en ik denk dat ik daardoor een voorliefde voor kostuums en voorwerpen heb gekregen. Hij ontdekte ook dat hij homoseksueel was toen hij een tiener was, wat hem aanmoedigde om de beste te zijn en zijn uniekheid te tonen, om van een ‘zwakte’ een kracht te maken. Ik heb het geluk dat ik in een tolerant land woon,” zegt hij, “maar het heeft me wel gevormd. Hij had ook heel graag medicijnen willen studeren, maar de artistieke kant won het. Hij koos voor architectuur, een basisstudie waarvan hij de zeer uiteenlopende toepassingsgebieden heeft verkend. Na een master in architectuur aan Saint-Luc en een master in industrieel ontwerp aan het Royal College of Art in Londen, voltooide hij zijn opleiding bij de besten, Jean Novel in Parijs, Ron Arad in Londen, Tony Cragg in Wuppertal, en een jaar in Japan waar hij zich de origamitechniek eigen maakte. “Sinds de tweede helft van de 20e eeuw is origami een verplicht vak op Japanse scholen. Het leert jongeren handigheid, precisie en een relatie met de ruimte”, legt Charles uit. Juist door het combineren van deze Japanse specialiteit, die hij onder de knie heeft, en het idee van recycling, waar hij al zo enthousiast over was lang voordat het algemeen werd besproken, creëerde de kunstenaar zijn twee meest iconische werken, de Hairy Chair van tijdschriften die door een papierversnipperaar werden gelamineerd, en de beroemde K-Bench, een uitschuifbare modulaire bank die kan worden in- en uitgeklapt om aan individuele wensen te voldoen, en die hij maakte van gerecyclede kranten. Met zijn 53 jaar heeft deze goedlachse hyperactieve man nog genoeg tijd om meer uit te vinden.
De genomineerden
DIANE HENNEBERT: Van het Atomium tot de Villa Empain, deze gepassioneerde bewaakster van ons erfgoed, die de titel van barones kreeg als erkenning voor haar filantropisch werk, heeft al een aantal emblematische gebouwen en sites nieuw leven ingeblazen. Haar nieuwste project belooft het Chinese Paviljoen, dat jarenlang gesloten en verwaarloosd is geweest, al zijn prestige terug te geven. Het idee kwam van Leopold II, die de Aziatische paviljoenen bezocht op de Wereldtentoonstelling in Parijs en de Franse architect die ze ontwierp de opdracht gaf om een Chinees paviljoen en een Japanse toren te bouwen in de tuinen bij het kasteel van Laken. Diane Hennebert heeft 8 miljoen aan particuliere donaties opgehaald voor de restauratie, die in het voorjaar van 2028 moet worden geopend.
MARVIN WEYMEERSCH (Hangar) : Samen met zijn acolieten Cameron Hill en Thibaut Ickx is Marvin uitgegroeid tot de belangrijkste organisator van electro-evenementen in België, met de Hangar-nachten die twaalf tot vijftien keer per jaar duizenden clubbers samenbrengen. In slechts een paar jaar tijd hebben ze een stijl ontwikkeld en een merk gevestigd, na een chaotische start waarbij ze bijna failliet gingen. Het moratorium op faillissementen ten tijde van de pandemie redde hen en de waanzinnige post-covid-feesten voor het Atomium gaven hen een nieuwe impuls. Ze hebben hun lessen geleerd en zijn beter gestructureerd en professioneler geworden, dankzij hun reputatie. Ze hebben nu een dozijn fulltimers in dienst, hun omzet is in een jaar tijd verdubbeld en ze exporteren hun expertise naar het buitenland.