Het is een van de favoriete vakantiebestemmingen van België. Met uitzicht op de Middellandse Zee is het een land dat baadt in de zon, waar het gezang van de krekels te horen is in de lavendelvelden. Tussen Saint-Raphaël en Toulon, tussen het massief van Estérel en het massief van Maures, is Play Golf naar de Var gekomen om je enkele van zijn mooiste schatten te laten zien.
De Pic de l’Ours, Mont-Saint-Martin en Mont Pelet zijn slechts enkele van de emblematische namen die deel uitmaken van het massief van Estérel in het uiterste oosten van het departement Var. Het is aan de voet van de beroemdste van deze bergen, de Mont Vinaigre (618 meter), dat we ons bevinden, meer bepaald op de nummer 1 tee van de golfbaan van Estérel, ontworpen door Robert Trent Jones Sr. in 1987. En hier begint ons Var-avontuur.
Op deze zonnige dag in oktober verlicht het daglicht de pijnbomen die de fairways van deze baan van Estérel in Saint-Raphaël omringen. De alom aanwezige pijnbomen zijn door Trent Jones gebruikt om zijn lay-out strategischer te maken, op dezelfde manier als sommige legendarische banen zoals de Old Course van Vilamoura of Valderrama. Hier moet elk schot de juiste zone vinden, met het risico dat je een schot onder de pijnbomen moet uitvinden, zelfs als je op de fairway staat. De relatief korte lengte van deze Esterel golfbaan (Par 70, 5.585 m) zou het gemakkelijk kunnen doen lijken, maar dat is het niet. De kleine, golvende greens en hellingen van deze baan straffen gemakkelijk de golfer af die te brutaal of onnauwkeurig is.
Sinds 2024 heeft L’Estérel een kwaliteitssprong gemaakt en verdient het om tot de mooiste golfbanen van Frankrijk te worden gerekend. Om de baan in zijn oude glorie te herstellen, zijn er een aantal verbeteringen aangebracht door Alejandro Reyes, bekend van zijn werk aan de National Course in Parijs en de Marco Simone Course in Rome (waar op zijn beurt de Ryder Cup plaatsvond). Natuurlijk moet er nog wat werk worden verricht om sommige details te verfijnen, maar het is een waar genoegen om over deze greens en opnieuw aangelegde bunkers te lopen (ook al zouden we ze vanuit sportief oogpunt liever vermijden). “Sinds de stad Saint-Raphaël het beheer van de golfbaan heeft overgenomen, heeft ze 5 miljoen euro geïnvesteerd in de renovatie van de baan. We hebben irrigatiewerkzaamheden uitgevoerd, nieuwe bassins gevuld (op de prachtige par 3’s 2 en 12) en zand teruggeplaatst in de bunkers,” vertrouwt Christophe Lauray, directeur van Golf de l’Estérel, ons toe. Als we nog twee holes moesten kiezen die ons bijzonder aanspraken, dan zouden dat de 9 en 15 zijn, die opvallen door hun sublieme landschap!
Bluegreen Sainte-Maxime
Bijgekomen van onze emoties gingen we weer op weg. Maar voordat we verder reden naar Sainte-Maxime, onze volgende bestemming, reden we een paar kilometer naar het centrum van Saint-Raphaël. Dit was de perfecte gelegenheid om te stoppen voor een bistronomische pauze in de Bouchon Provençal, gerund door een familie van restauranthouders, die ons kennis lieten maken met enkele lokale specialiteiten. Met volle buiken slenterden we vervolgens met onze haren wapperend in de wind langs de Middellandse Zee voor een strandwandeling, voordat we het museum De Funès bezochten, dat zeker een bezoek waard is voor alle fans van de Franse komiek.
Vanuit het centrum van Saint-Raphaël bereik je in een half uur met de auto de badplaats Sainte-Maxime, waarvan het witte zandstrand een van de mooiste aan de Côte d’Azur is. Met zijn art-deco erfgoed is de stad favoriet bij voorbijgangers, die zich graag verliezen in de smalle straatjes. Ook hier zetten we onze culinaire ontdekkingen voort met een heerlijke bouillabaisse (een mix van vissoep met stukjes mediterrane vis, zoals schorpioenvis of rode mul) bij Gruppi. We sluiten de maaltijd af met een volle marc de Provence – om er zeker van te zijn dat we alles wat we hebben geproefd hebben verteerd – onder de geamuseerde blikken van de vriendelijke obers van het etablissement.
Eerder op de dag zijn we naar de hoogten van Sainte-Maxime gegaan, waar een golfbaan ligt van de Franse Bluegreen-keten. Hier is de kar verplicht, vanwege de helling en de afstand tussen verschillende holes. Op het eerste gezicht is deze Par-72 (5.702 meter) een leuke baan… mits je de eerste paar holes op de heenweg goed benut, met name de twee korte Par-5’s. Kijk vooral uit voor de kleine Par-4 op 8, die een angstaanjagend en indrukwekkend tee shot heeft met een groot watergevaar dat je moet overwinnen. De terugweg is behoorlijk uitdagend, vooral als het je eerste keer is op de baan. Het is op deze back-9 dat je de meest schilderachtige holes vindt, die fans van prachtige panorama’s zullen plezieren. We zullen nooit het prachtige uitzicht vergeten vanaf de 16e green, vanwaar je Les Issambres, de baai van Saint-Tropez en zelfs het begin van de Alpen in 360 graden kunt zien. Maar ook de Par-3 die volgt, een downhill hole 17, met een duik van meer dan 30 meter naar de green… indrukwekkend! Een van de speciale kenmerken van Sainte-Maxime is het Bermudagras, dat voor niet-ingewijden moeilijk onder de knie te krijgen kan zijn. Ook opmerkelijk langs het parcours zijn de prachtige kurkeiken, waarvan de bast wordt gebruikt voor de productie van de kurken die hun naam dragen.
Golf de Valcros
Van oost naar west gaan we naar het Massif des Maures om onze reis voort te zetten. Maar eerst hebben we besloten om een kleine omweg te maken naar Saint-Tropez, om de luxueuze boten te bewonderen die in de oude haven liggen aangemeerd, evenals de voormalige gendarmerie, beroemd geworden door de 6 films in de serie “Gendarmes de Saint-Tropez”, die generaties Franstalige filmfans hebben geboeid. Vandaag de dag is de gendarmerie omgetoverd tot een filmmuseum met de sublieme Brigitte Bardot, de beroemdste van de Tropeziërs.
Daarna gaan we terug naar La Londe-les-Maures, de stad waar wielrenner Richard Virenque opgroeide. Hier is een golfbaan ontstaan die vandaag de dag vooral bekend is door mond-tot-mondreclame: de Valcros golfbaan. “We zijn een erkende gemeenschapsgolfbaan, dus we mogen geen reclame maken,” legt Jean-Michel Lespagnol, hoofd van het golfcomité van Valcros, uit. Tussen de bergen hebben golfliefhebbers zich verzameld in een klein paradijs met een familiaire sfeer. Op deze plek van ingewijden begeleidt alleen het gezang van de vogels het geluid van de slagen van de golfballen.
De Valcros golfbaan, ontworpen door Martin Hawtree, is kort (Par-70, 5283 meter) en technisch. Hole 6, een zeer lange Par-4 van 414 meter en de Par-3 op 17 zijn de juryleden van deze baan, die “met nederigheid moet worden benaderd”. Als de ronde voorbij is, begint een andere ronde, die soms het langst is op Valcros: de 19e hole. De warme sfeer en de prijs-kwaliteitverhouding van wat we geserveerd kregen (kalfslever als specialiteit van de dag) moedigden ons aan om de dag te verlengen. De fles Sainte-Marguerite (waarvan het domein bijna tegen het golfterrein van Valcros aanligt) die we met Jean-Michel deelden, herinnert ons eraan dat de streek rijk is aan goede wijnappellaties en dat je niet alleen in België van goede dingen kunt genieten… altijd met mate.
We profiteren van onze tijd in de regio om een korte omweg te maken naar het Fort de Brégançon. De omgeving van dit fort, dat is omgetoverd tot presidentieel zomerverblijf (sinds het presidentschap van Charles de Gaule), is het ideale speelterrein voor wandelingen langs een iets wilder deel van de Côte d’Azur. We gaan dan terug de heuvels van de Provence op om onze dag af te sluiten in La Londe, in het restaurant ‘le Jardin Provençal’, dat ons aan het einde van de maaltijd een sublieme vijgentatin serveert, vergezeld van een bolletje ijs met tijm. Een originele afsluiter van een heerlijke maaltijd met Provençaalse lekkernijen.
Golf van Valgarde
De dichtstbevolkte stad in de Var is niemand minder dan Toulon. En het is hier, de thuisbasis van rugby en het hoofdkwartier van de Franse marine, dat we de laatste baan van onze golfreis ontdekken: de golfbaan van Valgarde.
Voor het eerst tijdens ons verblijf werden we geconfronteerd met een volledig vlakke baan, die een kleine subtiliteit had: de oefenbaan (groene baan) en de wedstrijdbaan (witte baan) bestonden uit dezelfde holes, maar met een andere rotatie! “Dit verschil werd gemaakt om onze leden tevreden te stellen die de start van de groene baan te veeleisend vonden. Vandaar de creatie van een witte baan voor wedstrijden, die begint met makkelijkere holes,” legt Ilham Benhida, Directeur Golf van Valgarde, uit.
Het is waar dat holes 1 (Par 4, 422m), 4 (Par4, 397m) en 5 (373m) op de green course je kaart vrij snel kunnen verpesten, vooral als je niet goed bent opgewarmd. Maar of je nu uitgaat of terugkomt, je zult er doorheen moeten.
De oorsprong van de baan komt voort uit een nogal “gek” idee. Twee burgemeesters met een passie voor golf wilden een golfbaan aanleggen in hun gemeenten La Valette en La Garde. De samentrekking van de twee gemeenten gaf Valgarde. Het feit dat iedereen elkaar kent is een echte troef,” zegt Ilham Benhida. Hier spelen soldaten, dokters en afdelingshoofden samen. We hebben zelfs Canadezen en Zweden. Zeg het voort, iedereen is welkom.
Op de terugweg naar België, langs de Autoroute du Soleil, denken we al na over de mooiste momenten van onze reis. Met een vraag die we nog niet hebben kunnen beantwoorden: hoe konden we niet verliefd worden op het departement Var en zijn schatten? Voor Play Golf kregen we niet de kans om ze allemaal in één week te ontdekken, en we zullen zeker nog eens terug moeten. Want deze streek is rijk… aan cultuur, gastronomie en liefde voor het golfspel.
Het was een van Pete Dye’s dromen: op elk continent een iconische golfbaan bouwen. En hij koos voor de wijnstreek Var. Een paar kilometer van Brignoles, ten noorden van Toulon, liet de iconische Amerikaanse architect de heuvels verplaatsen zodat zijn baan (die hij samen met zijn zoon bouwde) precies zo zou zijn als hij zich had voorgesteld. Hier is er geen eilandgreen zoals bij TPC Sawgrass, maar de grootste green van Europa (de par-4 op hole 9, 69 meter lang)! Deze par-72 (6053m) is gericht op spelers van een goed niveau. Aanvankelijk begon de baan met de laatste 9 holes, maar de speelrichting is veranderd om te eindigen met de minst moeilijke lus. Veel van de holes op Barbaroux zijn opvallend en spectaculair. Als het niet het water is dat je over de rand kan duwen (holes 1, 11 en 17), dan is het de topografie van het terrein (3, 5, 8) of het reliëf van de greens dat geen ruimte laat voor benadering. Dit alles voor een greenfee van €95 in het hoogseizoen. Dat is niet veel om te betalen om op zo’n baan te spelen!
Er zijn geen grote hotels in La Londe, dus je moet vertrouwen op goede deals. En wij hebben precies de juiste plek, het pension “sous les pins”. Zodra de toegangspoort wordt geopend, worden we ondergedompeld in een veld vol wijnranken, zo ver het oog reikt. Olivia Augé, die het huis samen met haar zus runt, verwelkomt ons in een oase van rust. Kamers kosten tussen €140 en €180 per nacht, afhankelijk van het seizoen. Vanuit het buitenzwembad kun je de zonsondergang bewonderen over de wijngaarden en het eiland Porquerolles, dat we konden zien vanaf het balkon van onze kamer. De dag na een perfecte nachtrust wordt het ontbijt voor ons klaargemaakt met pain au chocolat, croissants, eieren en andere lokale jam. Een echte traktatie!
Een paar goede ideeën om te ontdekken
- Hotel Garrigae in l’Estérel: Geniet van een kamer aan de voet van de golfbaan van Estérel en van het buitenzwembad aan de achterkant van het hotel, evenals de spa.
- Le Pavillon: Het restaurant van het Valescure golfhotel heeft net een nieuw team! Het menu biedt een mix van klassieke gerechten en lokale smaken. Een waar genot!
- Best Western Premier Montfleuri: Het hotelteam wacht op je bij de ingang van Sainte-Maxime (vanuit Saint-Raphaël), op 15 minuten van de golfbaan Sainte-Maxime Bluegreen. Kamers met uitzicht op zee bieden een prachtig uitzicht.
- Best Western La Corniche: Direct naast het gebouw van het marineleger van Toulon en tegenover de jachthaven. Dit hotel is perfect voor korte verblijven. Let op de dag- en nachttoegang tot lokale koekjes en andere frisdranken… een groot pluspunt als je trek hebt.
- La Manofica: de ideale plek om te genieten van een goede Napolitaanse pizza in Toulon. Vergezeld van een spritz?
- Le 369: Een restaurant dat oosterse smaken combineert met lokale gerechten, in een vriendelijke sfeer, op een steenworp afstand van het Best Western La Corniche hotel.
Door Thibault Balthazar