Wat als er achter al het gelach een andere kant van het verhaal schuilgaat? De rustigere kijk van een man die, nadat hij hele generaties aan het lachen heeft gemaakt, nu voor schilderen heeft gekozen. Jean-Marie Poiré, een sleutelfiguur uit de populaire Franse cinema die al vijftien jaar in Ukkel woont, begint een nieuw hoofdstuk in zijn artistieke carrière onder een onverwachte naam: Jim Jazz.
WE kennen hem van zijn cultfilms, die keer op keer worden uitgezonden tot het punt waarop ze deel zijn gaan uitmaken van ons collectieve geheugen. Les Visiteurs,
Le Père Noël est une ordure, Papy fait de la résistance en Opération Corned-Beef… allemaal titels die een bepaald soort Franse humor hebben gevormd die populair en verenigend is. Daarbij komt een carrière als schrijver gevoed door prestigieuze samenwerkingen, met name met Michel Audiard, Robert Lamoureux en Georges Lautner, allemaal handtekeningen die het verhaal vertellen van een tijdperk en een stijl.
Maar Jean-Marie Poiré is nooit een man van één register geweest. Al voor de bioscoop verkende hij het beeld door modefotografie, daarna muziek in de jaren zeventig, als zanger en componist.
dan muziek in de jaren 1970, als zanger en componist. Een vrije, instinctieve, bijna ongedisciplineerde weg. En toch is er één constante: altijd anders creëren.
Het is in een onderbroken moment – dat van wachten, tussen twee filmprojecten in – dat schilderen tot zijn recht komt. Eerst als spel,
bijna een voortzetting van eerdere ervaringen, met name met de schilder Olivier Legrand. Daarna als een vanzelfsprekendheid. Op
Bij hem thuis in Brussel, tussen fragmenten van opnieuw samengestelde landschappen en bloemen die door verschillende handen zijn geschilderd, laat het gebaar zich gelden. Hij vindt een ander, intiemer
van het verhaal, intiemer, vrij van ruis.
Zijn werken hebben de vorm van geschilderde collages, waarbij hij digitale en acryltechnieken combineert.
Hybride composities, op de grens tussen geconstrueerd beeld en gevoelig materiaal, waarin we een voorliefde voor montage bespeuren (een duidelijke erfenis van de cinema) maar ook een verlangen om te breken met het verleden.
van de cinema), maar ook een verlangen om te breken met het verleden. Het is alsof hij, na het ritme van de lach te hebben georkestreerd, nu het ritme van de blik verkent.
Om deze nieuwe identiteit te ondertekenen, wordt Jean-Marie Poiré Jim Jazz. Een pseudoniem als een ontsnappingsroute, een manier om zich af te scheiden zonder
een andere creatieve ruimte te openen. Vrijer, zeker. Verleid door deze eigenzinnige aanpak, hebben Frédérick Mouraux en Flavie Durand-Ruel ervoor gekozen om zijn werk te presenteren, waarmee de officiële intrede van de kunstenaar in de beeldende kunst wordt gemarkeerd. Juxtaposed Emotions brengt een dialoog tussen verleden en heden, door vroege schilderijen te mengen met werken van het afgelopen jaar. De meeste werken zijn grootschalig, met een uitgesproken pop-esthetiek, gedomineerd door kleur en visuele energie. Collages, superimposities en het samenspel van materialen verrijken het geheel en creëren een levendig, hybride universum.
JUXTAPOSED EMOTIONS
Tot 10.06
Galerie Frédérick Mouraux, Ukkel
frederickmourauxgallery.com