Hij is een tv- en radiopersoonlijkheid, presentator, columnist, gespreksleider, ceremoniemeester, journalist en deskundige. Maar hoe je het ook wendt of keert: wat je van hem onthoudt nadat je hem hebt ontmoet, zijn zijn sympathie, zijn klasse, zijn menselijkheid, zijn vriendelijkheid en zijn beleefdheid. Thomas de Bergeyck houdt van België, Brussel en… Knokke-Le-Zoute. En juist hier komt hij tot rust na het hectische leven dat hij als mediaman leidt.
Zoute Paper: Vertel ons eens over uw eerste kennismaking met Le Zoute.
Thomas de Bergeyck: Die gaat terug tot mijn vroege kinderjaren. Toen mijn ouders nog samen waren, brachten we onze zomers hier door, slenterend over de dijk en ijsjes etend. Ik herinner me nog goed de fotosessies die we deden met de beroemdste fotograaf ter wereld, ‘Bobichon’. Deze man, die toen al zo’n zestig jaar oud was – maar in mijn herinneringen heel klein leek –, nam foto’s van ons: ik in een korte broek en sandalen, met een scheiding aan de zijkant als een klein meisje, en mijn ouders in hun jonge en mooie jaren: mijn vader die op Alain Delon leek en mijn moeder als een sterretje uit Cannes, met haar haar opgestoken in een mooie sjaal en een strakke spijkerbroek. Een bepaald beeld van de zorgeloosheid van de jaren 80.
ZP: Wat betekent de Zoute voor u en uw gezin?
TdB.: Het is vooral een heerlijke onderbreking van de drukte van ons leven in Brussel. Zodra we hier aankomen, zelfs al is het maar voor een weekend, verdwijnen alle zorgen in een oogwenk en maken ze plaats voor veel onbeduidender zaken, zoals boodschappen doen voor ’s avonds of onze hond die met spoed naar het strand moet! Maar even serieus: elke keer als ik hier aankom, besef ik gewoon hoe gelukkig ik ben dat ik deze oase van geluk heb, dit stukje paradijs in mijn eigen land, op een steenworp afstand van een dagelijks leven dat met 180 per uur voorbij raast.
ZP: Wat zijn uw meest levendige herinneringen hier in Het Zoute?
TdB.: Er zijn er zoveel. Ik herinner me de woede van meneer Luc, de baas van het Luna Park op de dijk, die het niet kon verdragen dat mensen hem urenlang lastigvielen en tegen hem praatten terwijl hij op zijn speelterrein moest letten. Op een dag reed mijn broer met een step het Luna Park binnen om hem tot razernij te drijven. Ik dacht echt dat hij de politie zou bellen! Spontaan moet ik denken aan Rose, op wie ik op mijn veertiende meteen verliefd werd. Ik herinner me ook mijn ambities die al snel de grond in werden geboord door een sinistere realiteit: ze was mijn nicht! Het Zoute staat ook voor de knallers en andere grappen en grollen uit de speelgoedwinkel „Pussicat“. De eeuwige Berlijnse bolletjes die we als kind maar één keer per vakantie mochten proeven. Of die ‘bloemensupermarkt’ die ik samen met mijn neefjes en nichtjes had opgezet om indruk te maken op de andere kinderen op het strand. We hadden alles zelf gekocht en verkochten de bloemen door ze op grootte te sorteren in zorgvuldig in het zand aangelegde ‘schappen’. De kinderen huilden omdat ze niets meer hadden. Ik bloos er vandaag de dag nog steeds van. Van schaamte.
ZP: Beschouwt u zichzelf als inwoner van Zout?
TdB.: Niet echt, hoewel ik er vaak met mijn gedachten naar terugkeer. Maar ik hoop er meer tijd door te brengen als mijn carrière erop zit. De Zoute is voor mij een voortdurende bron van inspiratie. Als ik daar ben, vind ik altijd gemakkelijker ideeën voor mijn columns, onderwerpen om te behandelen of zelfs een boek om te schrijven. En dan is het strand ook een gelegenheid om me te verdiepen in mijn lectuur, waar ik hier op een heel andere manier van geniet.
ZP: De slogan van de Zoute Paper luidt: „the center of the world newspaper”. Wat is de Zoute voor u het centrum van?
TdB.: Het is geen centrum, maar een spiraal die oneindig zou blijven draaien. Zodra je er binnenstapt, word je meegesleept in een soort wervelwind van plezier die alles met zich meesleurt. Herinneringen, momenten met het gezin, gezelligheid met vrienden en ansichtkaarten van een landschap dat zijn gelijke niet kent. En die spiraal is zo mooi dat de val des te harder is wanneer hij tot stilstand komt. Gelukkig is het niet voor altijd voorbij.