Na een publiekstrekker in 2025 keert de luchtige en bijtende komedie ‘Incasable et Inemployable’ terug naar het Théâtre du Fou Rire in Brussel op 18 en 19 april 2026. Het stuk volgt de avonturen van Alexandra, een moeder die op het punt staat te ontploffen, verscheurd tussen de eisen van het dagelijkse leven en het verlangen om alles kapot te maken. Dit feministische toneelstuk benadert op humoristische, zelfspottende wijze de onderwerpen die mensen boos maken als ze een bepaalde leeftijd bereiken: midlifecrises, de slijtage van relaties, mentale lasten en de tirannie van het imago in het tijdperk van sociale netwerken.
In deze nieuwe versie zijn de laatste scènes herschreven als een bevrijdende impuls. De midlifecrisis wordt een moment van heruitvinding, een uitnodiging om te durven, om zich te laten gelden door zich te bevrijden van de codes en hokjes die de maatschappij oplegt.
PITCH
Wat als één selfie je hele leven kan veranderen?
Alexandra, een overwerkte moeder midden in een midlifecrisis, kan er niet meer tegen: winkelen, schoonmaken en allerlei klusjes… stop! Niet te stoppen, geen werk, maar vastberadener dan ooit om haar plek te vinden, staat ze weer op het podium met haar beste vriendin.
Maar om een buzz te creëren, moet je wel weten hoe je met sociale netwerken omgaat… Het fiasco is hilarisch.
Met Audrey Devos, Sylvie VDS, Patrick Ridremont, Sophie Schneider, Stéphanie Mathys, Alyssia Desmeth en Annabelle Roosen.
WAAROM ‘MISPLAATST EN WERKLOOS’?
Deze twee pejoratieve bijvoeglijke naamwoorden illustreren hoe de hoofdpersoon zichzelf definieert aan het begin van het stuk, een negatieve perceptie die gedeeld wordt door veel vrouwen die midden in een midlifecrisis zitten. Deze pijnlijke observatie komt op het noodlottige moment waarop de kinderen opgroeien en iedereen vooruitgang lijkt te boeken, terwijl de vrouwen de balans opmaken van een deel van hun leven dat aan anderen is gewijd en dat onder het gewicht van de gezinsverantwoordelijkheden is weggeslipt. Deze periode in het leven is een echte crisis van identiteit en legitimiteit. Het stelt onze plaats op de arbeidsmarkt en op de liefdesmarkt in vraag, twee domeinen die bijzonder gewaardeerd worden in onze maatschappij. Om onze plaats te behouden hebben we een vlekkeloze carrière nodig, kinderen zonder professionele onderbreking, schoonheid zonder leeftijd. Allemaal onrealistische eisen en onmogelijke hokjes om aan te vinken. De midlifecrisis markeert een essentieel keerpunt in het leven van veel vrouwen en wordt gekenmerkt door een dubbele beweging. Enerzijds de rouw om bepaalde professionele en amoureuze verlangens die nooit gerealiseerd of realiseerbaar zullen zijn. Anderzijds een wedergeboorte, een krachtige dynamiek van zelfbevestiging, van het terugwinnen van het eigen leven, niet langer om te behagen maar om zichzelf te zijn.
/
ALS HET OP KLUSJES AANKOMT, WETEN WE ONZE MOEDER TE VINDEN!
Het gewicht van de mentale last van een vrouw wordt weerspiegeld in de onophoudelijke opdringerigheid van het dagelijkse leven op het podium: beltonen, telefoontjes, Whatsapp-berichten, leveringen… Een scherm op het podium projecteert alles wat op de telefoon van de hoofdpersoon verschijnt en herinnert ons aan de opdringerigheid van de mobiele telefoon in het beheer van ons leven. Het publiek ervaart tegelijkertijd deze constante eisen, zodat het er beter om kan lachen. De herhaling van de regel ‘Wat eten we vanavond’ door de echtgenoot en de kinderen doorkruist ook het hele stuk, als een helse routine waarvan het onmogelijk is om los te komen. Het dagelijks leven verstoort ook zonder scrupules de momenten die gewijd zijn aan theatrale repetities. Het huis, de centrale setting van het stuk, is een plaats van opsluiting waar het moeilijk is om je geest leeg te maken en je volledig te wijden aan de creatie.
SELFIE, MIJN MOOIE SELFIE, VERTEL ME WIE DE MOOISTE IS?
Deze komedie werpt een licht op de relatie met imago die zo kenmerkend is voor de midlifecrisis en ridiculiseert de obsessie met uiterlijk die hand in hand gaat met de niet aflatende strijd tegen de tekenen van het ouder worden. Deze angst voor veroudering wordt versterkt door de onrealistische beelden die op sociale netwerken worden geplaatst. Het scherm wordt gebruikt om vrolijk geretoucheerde beelden te delen die door het hoofdpersonage op sociale netwerken zijn geplaatst. Deze projecties verraden duidelijk al het bedrog en maken het publiek aan het lachen.
Het publiek wordt ook geamuseerd door de foto’s van de jeugd van de personages die op het scherm verschijnen. Deze beelden van hun glorieuze verleden staan in schril contrast met hun verschijning op het toneel en illustreren op wrede wijze de onontkoombare tand des tijds.
EEN EERBETOON AAN POTICHE EN EEN REFLECTIE OP FEMINISME
Deze komedie is ook een eerbetoon aan het feministische toneelstuk Potiche van Pierre Barillet en Jean-Pierre Grédy, een werk dat zo bijtend en avant-gardistisch was voor die tijd. De repetities voor de scènes uit Potiche blijven het publiek vermaken, dankzij de belachelijke overacting van de acteurs. Deze repetitiemomenten dienen ook als voorwendsel voor een dialoog tussen verschillende generaties over de rol van de vrouw en haar evolutie. Verschillende archetypes van de vrouw worden ook geportretteerd: de moeder opgesloten in haar familiale wereld versus de vrije vrouw zonder verplichtingen, zonder man en zonder kinderen. Geen enkel model is perfect en elk van de gekozen paden leidt tot frustraties en beperkingen. Welke keuzes ze ook maken, vrouwen zijn veroordeeld tot een vorm van ontevredenheid.
Informatie
De voorstellingen vinden plaats op zaterdag 18 april om 20.00 uur en zondag 19 april om 17.00 uur.
ZATERDAG 18.04: www.billetweb.fr/incasable-et-inemployable7
ZONDAG 19.04: www.billetweb.fr/incasable-et-inemployable8
Théâtre du Fou Rire
Av. des Grenadiers 48, 1050 Elsene
Website: https: //fourire.be/