Drohme is echt een groene oase tussen stad en platteland. Aan de rand van het Zoniënwoud ligt de legendarische voormalige renbaan van Boitsfort.
Weet je waarom Brussel een renbaan midden in het bos heeft? Omdat Leopold II, de grote visionaire bouwheer, besloot dat een hoofdstad die deze naam waardig was, haar bourgeoisie het ruiterplezier moest bieden dat Londen en Parijs hun boden. In 1878 bouwde hij een monumentale renbaan in Boitsfort aan de rand van het Zoniënwoud, waarbij hij kosten noch moeite spaarde: overdekte tribunes, koninklijke loge, plechtige weging, enz.
Een eeuw lang waren de uitslagen van races het gesprek van de dagbladen en de radio. Toen kwamen de nationale loterij, sportweddenschappen en allerlei soorten krasloten en helaas daalde het aantal bezoekers. Aan het begin van de jaren 2000 leek het monument op een thrillerset: subliem, spookachtig en overgelaten aan krakers.
Dat is waar Michel Culot om de hoek komt kijken, oprichter van VO Group, dat in drie decennia is uitgegroeid tot een van de toonaangevende communicatiebedrijven in België. Samen met zijn partner Patrick Parmentier richtte hij Drohme op en won hij de regionale concessie om de site te herontwikkelen. Zijn project, Drohme Melting Park, is subtiel: geen pretpark of een eenvoudige groene ruimte, maar een ecosysteem dat milieuvriendelijke negen holes golf, gezinsactiviteiten, coworking, seminars, catering en natuureducatie combineert, en dat alles in een Natura 2000-gebied, wat geen sinecure is.
Wat volgt is een hindernisbaan in Belgische stijl. Dertien jaar van procedures. Vier vergunningen afgegeven door het Gewest, vier keer vernietigd door de Raad van State na beroepen van milieuverenigingen die het project als een bedreiging voor de biodiversiteit zagen. Het centrale struikelblok? Een parkeerplaats! Deze bestond al tientallen jaren op het terrein, maar had geen officieel gebruik. De wens om het legaal te maken was genoeg om vijandigheden te ontketenen. Kafka zou dol zijn geweest op Brussel, zijn absurditeit en overweldigende bureaucratie.
Wat het verhaal echt leerzaam maakt, is niet zozeer de obstructie als wel de reactie die het uitlokte. Culot ging er niet omheen, hij overtuigde het. Hij integreerde Leefmilieu Brussel al in 2020 in het project, maakte van het domein een officiële toegangspoort tot het Zoniënwoud en transformeerde wat een bouwterrein had kunnen blijven in een model van publiek-private samenwerking tussen de SAU (Société d’Aménagement Urbain de la Région de Bruxelles-Capitale), de eigenaar van het terrein, en ontwikkelaars die vasthoudend genoeg waren om er na tien jaar procedures nog steeds in te geloven.
Op dinsdag 9 juni neemt het Lobby Forum de historische galerijen van de locatie over om te debatteren over het gebruik van de stedelijke ruimte. Het heeft een bitterzoete ironie om juist deze plek te kiezen om over de stad te praten: een plek die bijna nooit meer tot leven kwam, een slachtoffer van de turfoorlogen die stedenbouwkundigen, milieuactivisten en ontwikkelaars regelmatig voeren in onze goede stad. En als je toevallig op zoek bent naar een plek om je auto te parkeren, moet je weten dat de parkeerplaats na dertien jaar procederen eindelijk officieel… een parkeerplaats is! De nabespreking van de avond zal niet lang meer duren, daar kunnen jullie op rekenen. We zijn er volgende week vrijdag weer. Luister ondertussen naar de nieuwste podcast van François Didisheim, oprichter van LOBBY, op BXFMRadio.