Frédéric Beigbeder , die lang werd gezien als de gedesillusioneerde chroniqueur van een cynische tijd, lijkt nu te beginnen aan een meer intieme introspectie. De auteur, bekend om zijn provocerende verhalen zoals 99 francs en L’amour dure trois ans, heeft zich afgewend van de maatschappelijke spiegel om een meer persoonlijk terrein te verkennen: dat van zijn familieafkomst en het mysterie rond de figuur van zijn vader.
In zijn nieuwste boek rekent de schrijver niet af, maar voert hij een fictief onderzoek naar een man die lang in de schaduw is gebleven. Het uitgangspunt: de ontdekking, na de dood van zijn vader, van intrigerende documenten, waaronder verschillende paspoorten onder verschillende identiteiten. “Ik vroeg me af wie mijn vader echt was,” zegt Beigbeder, die aanvankelijk niet van plan was over het onderwerp te schrijven.
Het boek maakt deel uit van een huidige trend in de Franse literatuur: die van de familieherinneringen die worden opgehaald, maar de auteur onderscheidt zich door een zekere narratieve afstand aan te nemen. Zijn vader, een discrete en mysterieuze man, was een headhunter. Een rol die zich volgens Beigbeder bijzonder goed leent voor inlichtingenwerk. Bepaalde contacten vertelden hem zelfs dat de gevonden paspoorten verbonden waren met de CIA, waardoor deze vaderfiguur de uitstraling kreeg van een geheim agent op het hoogtepunt van de Koude Oorlog. Terloops noemt hij de strategische positie van Parijs in de spionagenetwerken van die tijd, een gebied dat volgens hem nog steeds slecht gedocumenteerd is.
Op persoonlijk vlak schildert Beigbeder een genuanceerd portret. Hij herinnert zich een bewondering uit zijn kindertijd, die in zijn adolescentie werd verbroken door een langdurige afwezigheid, en geeft toe dat hij lange tijd wrok koesterde. Ondanks fysieke en intellectuele overeenkomsten – “dezelfde ogen, dezelfde smaak voor plezier” – verschillen vader en zoon in hun relatie tot de wereld: de een introvert en geheimzinnig, de ander extravert en publiekelijk.
De vaderfiguur krijgt ook een literair tintje door de referenties waar hij dol op was, met name Les Thibault van Roger Martin du Gard, een familiesaga met biografische weerklank. Een werk dat volgens Beigbeder licht werpt op de relatie van zijn vader met zijn eigen broer en zijn verleden op kostschool.
Ten slotte, wanneer de auteur gevraagd wordt naar een mogelijke ideale vaderfiguur, geeft hij de voorkeur aan het beeld van een liefhebbende schrijver, zoals Frédéric Dard, terwijl hij het verpletterende gewicht van een dergelijke erfenis erkent. Zijn vader fantaseerde daarentegen over James Bond, een iconische figuur die ver verwijderd was van het familiemodel.
Met dit verhaal zet Frédéric Beigbeder een literaire evolutie voort die enkele jaren geleden begon: die van een schrijver die, achter de provocerende houdingen van zijn begin, nu op zoek lijkt te zijn naar verzoening met zichzelf en zijn geschiedenis.
Foto omslag ©JF-PAGA