Deze week praten we verder over inspirerend leiderschap met de LOBBY AWARDS. Dus na Peter Piot en Laurence Massart (respectievelijk Mannelijk en Vrouwelijk Leider van het Jaar) is het tijd voor de Tribute of the Year. En wat voor een eerbetoon!
Naast de belangrijkste Awards heeft LOBBY magazine de gewoonte om eer te bewijzen. Het idee is hier niet om een uitzonderlijk jaar te eren, zoals bij de andere winnaars, maar eerder om een persoon of instelling eer te bewijzen “voor hun oeuvre “, zoals we in de artistieke wereld zouden zeggen.
Zo kan de prijs soms postuum worden toegekend. De jury heeft ook de mogelijkheid overwogen om de prijs toe te kennen aan Bernard de Launoit, de emblematische directeur van de Muziekkapel Koningin Elisabeth, die vorig jaar veel te vroeg is overleden. Een andere kanshebber in deze categorie is Karen Torosyan. Als chef-kok van Bozar en onlangs bekroond met twee Michelinsterren, heeft deze Armeense, geboren in Georgië maar al 20 jaar Belgische, echt een atypische achtergrond. We kunnen ook Eden Hazard noemen, wiens prachtige carrière op het hoogste niveau ook hulde en respect verdient, nu de speler heeft besloten met pensioen te gaan. Een andere “jonge ” gepensioneerde is Etienne Davignon: op zijn 90e heeft hij besloten Engie te verlaten en eindelijk van het leven te genieten. Tot slot had de jury de prijs ook kunnen toekennen aan Guy Verhofstadt (die zich terugtrekt uit de politiek), de Snuls (dit jaar echt gevierd met een film, concerten, een boek en een feest)… Een tweede jeugd voor deze groep met hun typisch Franse humor. Of, last but not least, Jesse: de 1e transgender luitenant in het Belgische leger.
Ja, al deze persoonlijkheden zouden niet misstaan hebben in onze prijzenlijst, maar de Jury maakte een andere keuze. Unaniem, en dit is zeldzaam genoeg om het vermelden waard te zijn, was het advocaat Simon Gronowski die met de trofee aan de haal ging. Een man die zijn stempel op de ceremonie heeft gedrukt. Uitgenodigd, zoals alle winnaars, om op het podium te spreken, riep hij met bewonderenswaardige kracht op tot vrede tussen mensen. Na de Shoah, de deportatie en concentratiekampen voor zijn familie te hebben meegemaakt, heeft hij geen haat in zich. Slechts één wens: de pacificatie van onze wereld. Of het nu in Oekraïne, Jemen, Gaza of een van de andere gebieden is die verwoest zijn door het geweld van gevechten en conflicten. Zijn toespraak werd gevolgd door een lange staande ovatie. Daarom vermenigvuldigt Simon Gronowski, die op zijn 92e weet dat zijn tijd kort is, zijn inspanningen om te getuigen voor jonge mensen.“Ik zeg tegen jonge mensen dat ze nooit mogen vergeten, dat je de tegenslagen van gisteren moet kennen om de vrijheid van vandaag te verdedigen“.
De LOBBY AWARDS brachten hulde aan een man die de herinnering heeft doorgegeven. Het is een belangrijke taak omdat, en dat is de zin van het leven, getuigen van dit donkere tijdperk steeds zeldzamer worden. Bovendien worden onze jongeren met de komst van sociale netwerken heel gemakkelijk blootgesteld aan ontkennende en/of samenzweringstheorieën.“Opdat niemand het vergeet. Nooit” is het motto van onze grote man.
Als Simon Gronowski in een klas komt die makkelijk te bespotten is, is het effect van zijn woorden indrukwekkend. De tieners worden niet langer geconfronteerd met een paar schematische, zielloze regels uit een geschiedenisboek, maar met de tragische realiteit en aangrijpende details van een levensechte ervaring waarmee ze zich kunnen identificeren. En die net zo goed zou kunnen dienen als dramatisch kader voor een actuele roman of film.
Gronowski vertelt het verhaal van Polen die in 1920 het antisemitisme in hun thuisland ontvluchtten, van een vader die silicosemijnwerker was, maar ook van een gelukkig gezin dat in België zijn weg vond door een lederwarenzaak op te zetten in Etterbeek. Tot de oorlog uitbrak. Aangeklaagd door“wie weet wie“, werden Simon (11 jaar), zijn moeder Chana en zijn oudere zus Ita gearresteerd en naar de Dossinkazerne in Mechelen gebracht, vanwaar de konvooien vertrokken naar de concentratiekampen, de voorkamer van de dood. De trein van Simon en zijn moeder werd tegengehouden door drie verzetsstrijders die de deur van hun wagon openden. Aangespoord door zijn moeder slaagde de jongen erin uit de wagon te springen en te ontsnappen. Verloren liep hij de hele nacht door. Hij werd gered door een gendarme in Borgloon, keerde per trein terug naar Brussel zonder gecontroleerd te worden (“een wonder“) en hield zich daar 17 maanden schuil met de hulp van padvindersvrienden. Zijn moeder en zus keerden nooit terug uit de kampen en zijn vader, die in het ziekenhuis lag om zijn longen te behandelen op het moment van de razzia, stierf van verdriet. Toen de oorlog voorbij was, stond Simon er helemaal alleen voor, 13 jaar oud. Een aangrijpend verhaal.
Om alles te weten te komen over de winnaar van de Tribute to Simon Gronowski van dit jaar, ga HIER naar het LOBBY.
Als we je ondertussen vertellen dat Simons andere passie jazz spelen op de piano is, zou je het dan geloven? Zou je het geloven? Nou, ja, deze wijze 92-jarige is gek op jazz en piano. En hij speelt nog steeds! Het bewijs zie je op de foto’s hierboven!