Rory McIlroy heeft zijn persoonlijke Grand Slam bereikt door eindelijk de groene jas aan te trekken aan het einde van een buitengewone Masters. Hij kan op elk moment met een gerust hart met pensioen gaan.
“Ik zie mezelf niet voor altijd op de professionele tours spelen. Als ik op de Champions Tour speel, is er iets misgegaan,” grapte Rory McIlroy de dag na zijn Masters-titel, die de golfwereld tot in de vroege uurtjes in spanning hield, althans aan deze kant van de Atlantische Oceaan. Het was een compleet gekke dag, zoals je die misschien eens in de tien jaar bij een major ziet.
Wat er afgelopen april op Augusta gebeurde, gaat verder dan pure sportprestaties. Je hoeft alleen maar naar het gezicht van McIlroy te kijken, echt ontredderd op de 18e green nadat hij Justin Rose de hand had geschud na zijn birdie save in de play-off, om te begrijpen dat er iets mythisch, zelfs mystieks was aan deze kroning die de annalen van de golfgeschiedenis zal ingaan.
6e grand slam in carrière
We zullen niet ingaan op alle wendingen van deze epische Masters-finish, die McIlroy in staat stelde om zijn eerste Grand Slam in zijn carrière te winnen op een manier die slechts vijf andere spelers voor hem hadden gedaan: Gene Sarazen, Ben Hogan, Gary Player, Jack Nicklaus en Tiger Woods. Nee, het zou een heel tijdschrift of zelfs een roman vergen om uit te leggen wat er die dag allemaal gebeurde. Inclusief, en vooral, in het hoofd van de Noord-Ier!
Wat zeker is, is dat Rory McIlroy het er moeilijk mee zal hebben. Het winnen van de Green Jacket die hij al meer dan een dozijn jaar begeert, en in het bijzonder de 2011 Masters, die zijn eerste grote titel had moeten zijn, lijkt een echte prestatie voor een speler die erg gehecht is aan golftradities. Dit verklaart zijn soms felle reacties op spelers die zijn vertrokken naar de oliedollars van een LIV Tour die vanaf nul is opgezet door Arabische donoren.
Bestuurder in kwestie
Rory zal andere bronnen van motivatie moeten vinden om zijn carrière op het hoogste niveau voort te zetten. Vooral omdat het verhaal van zijn driver, die een maand later werd afgekeurd door de USGA tijdens het PGA Championship, hem waarschijnlijk nog wel even zal achtervolgen. Het was met deze driver, die illegaal was wat betreft het bounce-effect, dat hij waarschijnlijk ook in de Masters speelde. We zeggen ‘waarschijnlijk’ omdat de Noord-Ier sindsdien systematisch heeft geweigerd om de pers, met name de Amerikaanse pers, te woord te staan over dit zeer gevoelige onderwerp. Bovendien verscheen hij niet op de persconferenties tijdens de verschillende rondes van het PGA Championship, waar hij, gedwongen om zijn driver te wisselen (of zelfs al zijn woods?), letterlijk doorzichtig was, zowel letterlijk als figuurlijk.
Dit is niet zomaar een anekdote, want de onderliggende beschuldigingen van vals spelen ondermijnen waarschijnlijk het moreel van een speler die… niets meer te bewijzen heeft. De beste reactie die hij zou kunnen geven is de Masters een tweede keer winnen en nog wat majors bijschrijven. Dat zou zijn tegenstanders voor eens en altijd de mond snoeren. In de tussentijd: “Het is een droom die uitkomt,” begon hij tijdens de traditionele prijsuitreiking. “Tiger (Woods) zien doen wat hij deed in 1997 op de Masters en vervolgens zijn eerste Green Jacket zien winnen, inspireerde veel spelers van mijn generatie om hem te willen evenaren. Ik heb het mezelf niet gemakkelijk gemaakt op Augusta. Het was een echte achtbaan van emoties. En wat er uit de play-off kwam, was 14 jaar opgekropte emotie. In mijn kluisje op zondagochtend vond ik een briefje van Angel Cabrera om me succes te wensen. Het was vast goed bedoeld, maar het herinnerde me eraan dat ik in 2011 een wedstrijd had gedeeld met de Argentijn. Maar ik ben erin geslaagd om al mijn demonen te verjagen. Ik draag deze last al met me mee sinds mijn laatste grote overwinning in 2014. Nu voel ik me bevrijd.
Het is nog lang niet gezegd dat hij zijn carrière snel gaat beëindigen, maar die stap gaan we niet zetten. Rory McIlroy is pas 36 jaar oud en zou nog wel een jaar of tien op de world tours moeten spelen. Tijd genoeg om zijn stempel te drukken op de geschiedenis van de kleine witte bal, vooral op Olympisch niveau? Waarom niet? Volgens ons hangt het ervan af hoe lang het duurt voordat hij weer een major wint, zodat de vlam in hem blijft branden…
Hugues Feron
Foto omslag ©GettyImages