Meer dan tijd en stilte is discretie de nieuwe grens van exclusiviteit. Kiezen wanneer en hoeveel je onthult is het ware teken van macht.
In een tijd waarin we soms pronken en ons lukraak uiten, is het ware teken van luxe om gematigd en discreet te zijn. Deze luxe is echter voorbehouden aan degenen die de macht hebben om de deur naar de wereld te sluiten wanneer en zo lang ze maar willen. Het is echt privacy, zoals het vroeger werd genoemd, voordat de term een hokje werd om aan te kruisen om een gratis dienst te krijgen, sneller te kunnen browsen of om meer volgers aan te trekken. Met andere woorden, klanten. Vandaag de dag is discretie zelfs kostbaarder dan tijd, het voorrecht van degenen die niet over de intellectuele of economische middelen beschikken om er volledig gebruik van te maken, en dan stilte, nu beschikbaar in de vorm van hoofdtelefoons met ruisonderdrukking.
“Het toppunt van chic is om niet op Google te bestaan. Dat zou ik wel willen”, zei Phoebe Philo, voormalig artistiek directeur van Chloé en Céline. Naast hyperbool is er een middenweg, ook op de catwalks. Meneer Armani heeft altijd discretie betracht. Als elke man een eiland is, dan is hij ongetwijfeld Pantelleria, het eiland waar alles een beetje onder de oppervlakte ligt, zoals de wijngaarden en olijfbomen die in gaten zijn geplant om ze tegen de wind te beschermen. Het is niet dat we niet alles van hem weten, maar dat hij ons alleen laat zien wat hij wil dat we zien.
Discretie betekent niet per se verdwijnen of je verstoppen om de nieuwsgierigheid te voeden, zoals Banksy ofElena Ferrante. Armani loopt vrij rond in Brera, waar hij zijn huis en studio heeft, en voorbijgangers benaderen hem met dezelfde eenvoud. Ook Keanu Reeves rijdt rustig op zijn motor door de straten van Los Angeles. Want ook Hollywoodsterren kunnen kiezen voor discretie. Legendes als Tom Hanks en Meryl Streep, blockbustersterren als de bohemien Viggo Mortensen en de mooie Jennifer Lawrence uit Hunger Games zijn hier het bewijs van.
Grote acteurs die gewend zijn aan de camera’s kunnen – of kunnen niet – uit de schijnwerpers blijven. Een goed voorbeeld zijn de vrienden Matt Damon en Ben Affleck, die tegengestelde wegen in het leven zijn ingeslagen. De eerste is altijd aan de zijde van zijn vrouw, Luciana Barroso, en laat zijn gezicht alleen zien bij voorvertoningen en de Oscars. De ander haalt de krantenkoppen met zijn huwelijken en scheidingen, waarbij hij van de ene Jennifer naar de andere gaat, Lopez dan Garner, dan weer JLo voordat hij voorgoed uit elkaar gaat. Discretie mag dan een minder betreden pad zijn, maar het wordt bewandeld door de ‘groten’ op elk gebied, van financiële tycoons zoals Warren Buffett, het orakel van Omaha wiens voorspellingen de enige zijn die we ons herinneren, tot Mario Draghi, die door de paparazzi wordt betrapt terwijl hij met zijn camera door de parken van Rome wandelt.
Discretie is een houding die, net als verlegenheid, context en omstandigheden overstijgt. Je kunt een topmodel zijn en in de gouden eeuw van het maximalisme leven zonder Naomi Campbell te worden. Christy Turlington is hier het bewijs van. Samen met Linda Evangelista vormden ze de “Drie-eenheid”. Maar Linda en Christy konden niet meer van elkaar verschillen. Terwijl de een de minnaars versierde, haalde de ander een graad in kunstgeschiedenis aan de Nyu. Terwijl iedereen de huidige partner van de eerste kent, weten maar weinigen dat de laatste al twintig jaar getrouwd is met acteur en regisseur Edward Burns. Ook zij heeft ervoor gekozen om haar werk voor zichzelf te laten spreken.
Het is een feit dat extravagante mensen beter zichtbaar zijn, maar discrete mensen maken een blijvende indruk. Onder de mediatycoons kennen we dus de Murdoch-stijl, die de inspiratie vormde voor een tv-serie als Succession. Maar wie kent de Sulzbergers, eigenaars en beheerders van de New York Times? In de zakenwereld zou je de Ortega’s, de discrete eigenaars van Zara, tegenover de Indiase familie Ambani kunnen zetten, wier bruiloften in Bollywood-stijl honderden miljoenen kosten.
Voor elke Hemingway die van zijn eigen leven een roman maakte, is er een Salinger die zich, na het afleveren van Catcher in the Rye, in het zicht verborg op een universiteitscampus. Philip Roth zit daar ergens tussenin: bekend zelfs bij degenen die hem nooit hebben gelezen, terughoudend om geïnterviewd te worden, wekt zijn privéleven nieuwsgierigheid des te meer omdat zijn werk er vaak door geïnspireerd is. Laten we als laatste voorbeelden de verschillen nemen tussen twee absolute kunstenaars: de fotografe Cindy Sherman, die net zo discreet is als haar werk, en de performer Marina Abramović, die net zo extravagant is als haar performances, maar die affaires had met de zeer discrete David Byrne en Steve Martin. Er is geen goede of foute manier om dit te doen. Iedereen kiest zijn eigen manier op basis van zijn imago en zijn gevoelens. Maar is het niet zo dat discretie, zoals een bordje ‘Gereserveerd’ op de beste tafel in een restaurant, een veel onweerstaanbaardere charme heeft?
Door Giuliana Di Paola