Achter de kroon, een gepassioneerde vrouw: Elizabeth II en haar trouwe Corgi’s en Dorgi’s, eeuwige symbolen van een leven lang toewijding en genegenheid voor hun meesteres.
Vandaag brengen we je een artikel uit het maartnummer van L’Éventail magazine: onze huisdieren. Een ogenschijnlijk zachtaardig onderwerp, bijna aandoenlijk, maar in werkelijkheid zeer onthullend over onze tijd, onze levensstijlen en soms zelfs… machtsverhoudingen. Dieren hebben de machtigen altijd vergezeld. Roosevelt, Churchill, Amerikaanse presidenten zoals Barack Obama, koningen, premiers… bijna allemaal hadden ze een hond of een kat (zoals onze premier met Maximus, die onlangs zowat overal op het web te zien was). Trouwe metgezellen, ja. Stille vertrouwelingen, onmiskenbaar. Maar ze zijn ook een imago-instrument, laten we ons niet voor de gek houden.
Neem bijvoorbeeld de honden van Vladimir Poetin: Buffy, Yume, Verny, Pacha en Konni. Ze zijn bijna allemaal aan hem gegeven door staatshoofden. Ze zijn perfect getraind, poseren voor officiële foto’s, begeleiden diplomatieke bijeenkomsten en nemen soms zelfs deel aan een zeer gecontroleerd machtsvertoon. In 2007, bijvoorbeeld, nodigde de Russische president zijn Labrador Konni uit voor een ontmoeting in Sochi (bij de Zwarte Zee) met Angela Merkel, wetende dat de Duitse kanselier zich niet erg op haar gemak voelde met honden. Was dit een poging tot psychologische intimidatie en machtsvertoon, zoals Merkel beweerde? Of gewoon een onhandigheid, of zelfs een poging om de stemming te verlichten, volgens Poetin, die zich een paar jaar later verontschuldigde toen dit diplomatieke incident, dat toch de wereld rondging, opnieuw ter sprake kwam? Iedereen zal oordelen.
De Corgi’s van de koningin van Engeland waren daarentegen gebaseerd op een andere logica: die van duurzaamheid. Gedurende meer dan zestig jaar van hun bewind belichaamden ze continuïteit, traditie en een geruststellende vorm van stabiliteit. Waar sommigen het dier gebruiken om indruk te maken, gebruiken anderen het om gerust te stellen. Kortom, twee stijlen van leiderschap.
Weg van de paleizen en internationale topontmoetingen wordt het onderwerp nog interessanter. Vandaag de dag heeft bijna één op de twee Europese huishoudens een huisdier en is er een hele economie opgebouwd rond deze relatie: ziektekostenverzekeringen, gespecialiseerde voeding, osteopaten, hondenhotels, gedragspsychologie… Huisdieren zijn niet langer alleen maar gezelschapsdieren, ze zijn een volwaardig economisch en sociaal ecosysteem geworden.
Zelfs het bedrijfsleven doet mee. Sommige bedrijven, zoals Nestlé België, bieden nu een ‘paw-ternity ‘ vrije dag aan wanneer een dier wordt geadopteerd of overlijdt. Het lijkt misschien anekdotisch, maar het is eigenlijk heel onthullend: het wordt officieel erkend dat een dier net zo belangrijk kan zijn in iemands leven als een belangrijke persoonlijke gebeurtenis. Ja, dat is waar we zijn. En er is geen gebrek aan goed nieuws: ons land heeft dierenwelzijn vastgelegd in de grondwet en in Brussel komt een rehabilitatiecentrum voor wilde dieren in de stad. Het bewijs dat de relatie tussen mens en dier een serieuze maatschappelijke kwestie aan het worden is.
En dan zijn er nog degenen waar we minder over praten: de verenigingen, de opvangcentra, de toevluchtsoorden. Zij die verlaten, gewonde of mishandelde dieren opvangen, zij die geduldig herstellen wat anderen te snel kapot hebben gemaakt. Achter elke adoptie staan vaak vrijwilligers, slapeloze nachten, kostbare zorg, veel geduld en heel weinig erkenning. Dit discrete werk weerspiegelt misschien wel het meest respectabele aspect van onze relatie met dieren: verantwoordelijkheid.
De manier waarop een samenleving met dieren omgaat, zegt veel over de mate van zorg voor levende wezens, maar ook over de mate van stress. Hoe sneller ons leven gaat, hoe meer we ons omringen met wezens die eenvoudig leven, die ons dwingen te lopen, te ademen, op een vaste tijd thuis te komen. Wat een paradox!
Misschien is er een universele regel voor leiderschap:“Vertel me hoe hij zijn huisdier behandelt en ik vertel je hoe hij zijn teams behandelt”…En trouwens, wie er thuis echt de baas is!
Ontdek L’Eventail magazine en luister naar de nieuwste podcast van Camille Misson, hoofdredacteur van L’Eventail, op RADIO BXFM.