In Monaco is het privézwembad van het wooncomplex Renzo, genoemd naar de architect Renzo Piano, een echte blikvanger, met glazen wanden die een spectaculair uitzicht bieden op de diepblauwe zee.
Er zijn problemen die geld niet kan oplossen. En dan is er Monaco, dat al honderdvijftig jaar het tegendeel bewijst. Het vorstendom is slechts twee vierkante kilometer groot (nauwelijks de grootte van een groot bedrijventerrein), de thuisbasis van 38.000 gelukkigen van 140 nationaliteiten, waarvan één op de drie miljonair is. De plaats is zo populair dat er letterlijk geen vierkante meter meer te koop is. Op het land, bedoel ik.
Want Monaco heeft altijd een oplossing: als de Rots vol is, breid je uit naar de zee. Dit is geen metafoor, sinds het begin van de 20e eeuw is een kwart van het grondgebied van Monaco losgerukt van de Middellandse Zee, plaat beton na plaat beton. De Port Hercule (de belangrijkste haven van het vorstendom, bekend over de hele wereld), de boulevard, de wijk Fontvieille (een project dat in de jaren 1960 onder prins Rainier III werd gelanceerd): allemaal plekken waar een eeuw geleden vissen vredig rondzwommen.
De nieuwste episode in deze maritieme verovering heet Mareterra (een samentrekking van “mare ” en “terra”), wat, laten we eerlijk zijn, eleganter is dan “beton in water”. Zes nieuwe hectaren zullen in december 2024 in gebruik worden genomen, voor een bedrag van maar liefst twee miljard euro. De wijk omvat ongeveer honderd flats, tien ongelooflijk exclusieve villa’s, een jachthaven, winkels en drie hectare groen. Geen enkel huis is kleiner dan 400 m². De prijs per vierkante meter is maar liefst €100.000. Sterker nog, een aantal transacties is al voor deze prijs afgerond, nog voordat de werkzaamheden zijn voltooid.
Technisch gezien is dit een serieuze zaak. Achttien reusachtige betonnen caissons, verankerd op een diepte van 45 meter, hebben de kustlijn hertekend als legostenen die op de zeebodem zijn geplaatst, rekening houdend met de stijgende zeespiegel en volgens de strengste normen tegen aardbevingen. De ecologische ambitie volgt: zonnepanelen, elektrische terminals, 800 geplante bomen en 400 m² beschermde zeebegroeiing die tweehonderd meter verderop delicaat is getransplanteerd. De posidonia (zeeplanten die alleen in de Middellandse Zee voorkomen) werden verplaatst voordat de funderingen werden gelegd. Het is de omgekeerde wereld en toch werkt het.
Wat Mareterra fascinerend maakt, afgezien van de luxe, is zijn status als laboratorium. Tientallen kuststeden over de hele wereld, van Singapore tot Rotterdam, kijken naar Monaco als naar een ietwat gekke pionier die toevallig gelijk heeft. De technieken die hier worden gebruikt om land terug te winnen van de zee, de stijgende zeespiegel te beheersen of mariene ecosystemen te transplanteren, zouden wel eens een inspiratiebron kunnen zijn voor veel bescheidener en veel nuttiger projecten elders op de planeet.
De volgende keer dat een makelaar je vertelt dat er niets beschikbaar is in de buurt, weet je wat je moet zeggen: heb je naar de zee gekeken? Het is uitgestrekt, het is blauw, en blijkbaar accepteert het aanbiedingen.
Tot volgende week vrijdag met een onderwerp dat misschien anders is, maar niet interessanter. Luister naar de nieuwste podcast van François Didisheim, oprichter van LOBBY, op BXFM Radio. En kom HIER meer te weten over het nieuwe LOBBY magazine.