New Orleans, de geboorteplaats van jazz en gospel, is waarschijnlijk de meest chille stad van de Verenigde Staten. Elke dag viert de stad joie de vivre zoals nergens anders.
Wat is een betere tijd om een reis naar NOLA te plannen dan in deze tijd van het jaar, wanneer je de kou uit het noorden voelt neerdalen? Zo noemen de inwoners van New Orleans hun stad, een combinatie van de initialen N.O. en LA, het ‘officiële acroniem’ van de staat Louisiana. Het gebruik van deze liefkozende bijnaam kwam de afgelopen twintig jaar goed van pas na Katrina, die de stad eind augustus 2005 wereldberoemd maakte. Zodra de zomer voorbij is, wordt de lucht in de stad lichter en het licht helderder. De pastelkleuren komen weer tot leven, met tere korenbloemen, ingenieus geel en felroze als flamingoveertjes die de huizen van het French Quarter en Tremé, de oudste Afro-Amerikaanse wijk in de VS, sieren. De lucht, verrassend turquoise na dagen van melkachtige mist, is de perfecte achtergrond voor de laatste uitbarstingen van zomerbloesem, de schitterende magnolia’s, de krachtige kastanjebomen en de immense levende eiken, die breder zijn dan ze hoog zijn, zo breed zijn hun takken. Ze zijn overal. Het zijn meer dan alleen bomen, het zijn ware monumenten. Ze staan synoniem voor het diepe zuiden en vertellen samen met de koloniale architectuur verhalen die zo uit Gone with the Wind komen, verhalen over welvaart en ellende, meesters en slaven, overheersing en opstand. En dan is er nog The Great River, de Mississippi, de langste rivier van Amerika, waarvan de delta de stad omringt. De rivier kronkelt als een lint en is het toneel van een onophoudelijk komen en gaan van binnenvaartschepen en raderstoomboten die rechtstreeks uit de stoomboten van twee eeuwen geleden komen.
Je hoeft geen precieze route te volgen, maar loopt gewoon van de ene straat naar de andere, bedwelmd door de kleuren, muziek en smaken. Het is de beste manier om grip te krijgen op NOLA, waar – je voelt het aan de lucht – het leven een feest is en je elke ochtend opstaat om ervan te genieten. Je werkt natuurlijk en pakt je problemen net zo aan als ergens anders, maar als het avond wordt, denk je aan lekker eten (ze zeggen dat je hier leeft om te eten, in tegenstelling tot de rest van Amerika waar je eet om te leven), drinken, spelen, misschien zelfs dansen. En de volgende dag doen we alles weer opnieuw. Het is geen toeval dat The Big Easy de andere bijnaam van New Orleans is. Het is de meest relaxte stad van de Verenigde Staten en deze houding lijkt historische wortels te hebben. Er wordt gezegd dat deze dateert uit de XVIIᵉ en XVIIIᵉ eeuwen, toen Louisiana werd geregeerd door Frankrijk, dat aan deze kant van de wereld een zekere flexibiliteit toonde als het ging om het respecteren van normen en wetten. Hier werd het concept ‘Laissez rouler les bons temps’ geboren en dit alleen al vat de vasthoudende geest van de inwoners van deze vrolijke, multi-etnische stad samen.
Franse wijk: Frans of Spaans?
Het heet de Franse wijk, maar de architectuur is Spaans, de schuld van de branden die de van oorsprong Franse gebouwen verwoestten en de overdracht van de stad aan de Spanjaarden in 1762. De Spanjaarden lieten de houten gebouwen stilletjes achter zich en introduceerden hun eigen stijl. In Royal Street en in de parallel- en zijstraten vind je een groot aantal felgekleurde bakstenen huizen van twee en drie verdiepingen met overdekte balkons die uitkijken over de straat (de beroemde galerijen). De smeedijzeren balustrades, die zo fijn bewerkt zijn dat ze op kant lijken, zijn zelden kaal: er worden manden met bloemen, varens of kitscherige decoraties aan opgehangen. Aan de muren herinneren keramische borden met wapenschilden aan de oude Spaanse straatnamen, terwijl de huidige namen zijn aangebracht in letters die in de trottoirs zijn verwerkt.
In deze wijk ligt de beroemdste straat van de stad: de niet te missen Bourbon Street. Elke avond, tot diep in de nacht, stroomt het er vol met mensen. Zij die muziek maken en zij die luisteren, trekken van de ene bar naar de andere om zichzelf te trakteren op de grootste live jazz- en bluesorgie van hun leven. Het is moeilijk om de kracht van deze sfeer te bevatten zonder het zelf te ervaren. Stel je een relatief korte straat voor die tot de nok toe gevuld is, bands die op de hoeken van de stoep schallen, mensen met extravagante blikken of flamboyante pruiken, dansend en drinkend terwijl ze lopen, stortvloeden van alcohol, rookwolken… En muziek, muziek, overal muziek.
Jackson Square heeft daarentegen iets heel Europees. Het is geïnspireerd op de Place des Vosges in Parijs en is een elegante ruimte rond het ruiterstandbeeld van generaal Andrew Jackson, met uitzicht op verschillende historische gebouwen, waaronder de witte kathedraal Saint-Louis. Het interieur is opvallend, met twee rijen vlaggen die langs het middenschip hangen en de verschillende bisdommen en regeringen van Louisiana voorstellen. Vlak erachter ligt Pirate Alley, een van de meest gefotografeerde plekken van NOLA vanwege de pittoreske sfeer, kunstenaars en het Pirates Alley Café, een kleine bar met een nautisch-piratenthema, die bekend staat als de beste plek om onder andere absintcocktails te drinken.
In 1925 huurde de schrijver William C. Faulkner een huis in deze straat en schreef hij korte verhalen waarin hij New Orleans vergeleek met “een courtisane die nog niet oud is, maar ook niet echt jong meer”.
Voor fijnproevers is een van de plekken die je niet mag missen The Sazerac House in Magazine Street, gelegen tussen het French Quarter en het Warehouse District. Dit drie verdiepingen tellende gebouw is een ware tempel voor sterke dranken, met name whisky. Het dankt zijn naam aan de oudste cocktail uit de geschiedenis, gemaakt met Sazerac cognac. Bezoekers – uiteraard alleen volwassenen – kunnen genieten van interactieve ervaringen, tentoonstellingen, mixologiecursussen, proeverijen, rondleidingen door de distilleerderij en een boetiek.
Congo Square, waar jazz werd geboren
In de wijk Tremé, aan North Rampart Street, opent zich een uitgestrekte esplanade net achter de poorten van het Louis Armstrong Park. Zijn naam: Congo Square (vroeger Place des Nègres). Vanaf het einde van de XVIIIᵉ eeuw tot 1865 mochten de zwarte slaven op de plantages hier één keer per week samenkomen om hun producten te verkopen, te zingen, te dansen en muziek te maken. In het begin speelden ze alleen Afrikaanse trommels genaamd… bamboula, daarna introduceerden ze geïmproviseerde banjo’s, gemaakt van Cubaanse sigarendozen en drie of vier snaren varkensdarm. Zo ontstonden jazz en gospel, genres die voortkwamen uit de mengeling van klanken, melodieën en ritmes die typerend waren voor de verschillende West-Afrikaanse etnische groepen die naar Amerika werden ontvoerd om op de plantages te werken.
Verspreid over het park staan verschillende bronzen beelden die herinneren aan deze geschiedenis en er worden vandaag de dag nog steeds concerten, festivals en andere parades gehouden. Deze parades inspireerden de jazzbegrafenissen die nog steeds in de stad worden gehouden, waarbij de fanfare de stoet leidt, gevolgd door de familieleden van de overledene en tot slot de beroemde tweede rij. Deze spontane stoet van vreemdelingen, gewapend met kleurrijke paraplu’s en zwaaiend met zakdoeken boven hun hoofd, neemt deel aan de begrafenis door in een langzame, plechtige dans op te rukken naar het graf. Dan, op de weg terug naar het graf, maakt deze plechtige meditatie plaats voor een wilde en bevrijdende dans op snellere en, God verhoede, veel vrolijkere muziek.
De paradox van plantages
De historische plantages van Louisiana zijn zowel emblematische voorbeelden van prachtige architectuur als symbolen van slavernij en wrede onderdrukking. Als je ze bezoekt, is het onmogelijk om dit duistere verleden te vergeten. Oak Alley Plantation in Vacherie heeft een oprijlaan van 240 meter met eeuwenoude eiken waarvan de takken een spectaculaire groene boog vormen. Het prachtige hoofdgebouw herbergt een museum en rondleidingen nemen je mee naar de nabijgelegen houten huizen waar de slaven woonden.
In Houmas House, een indrukwekkend landgoed in Darrow aan de Mississippi, is het landhuis nu eigendom van een particulier: Kevin Kelly, een projectontwikkelaar uit NOLA, die het graag openstelt voor bezoekers. Hij heeft de originele stijl behouden en aangevuld met voorwerpen en verzamelingen. Kevin heeft ook een museum gecreëerd, evenals een bar, verschillende restaurants en huisjes met accommodatie op het terrein.
Het jaar van de keuken
Het Louisiana Office of Tourism heeft 2025 uitgeroepen tot het “Jaar van de Keuken” om hulde te brengen aan de fascinerende lokale gastronomie en deze aan de wereld te laten zien. De boodschap van de slogan Feed Your Soul is dat we hier niet alleen eten om te eten, maar vooral om oude en recente geschiedenis te bestendigen, verre wortels te bewaren en culturele kruisbestuiving te vieren. En daarbij eren we levensvreugde, inclusiviteit, gastvrijheid en gezelligheid.
De keuken is een verrassende synthese van invloeden uit de halve wereld, van Europa tot Afrika, via de Caraïben, gevoed door Creoolse en/of Cajun tradities. De keuken is hier kleurrijk, pittig en gul, met een overwicht aan verse ingrediënten, zowel dierlijk als plantaardig. Het is gebaseerd op twee essentiële en alomtegenwoordige ingrediënten: de Heilige Drie-eenheid, een heilige drie-eenheid bestaande uit uien, paprika’s en selderij, en roux, een mengsel van bloem, olie en kruiden. Heb je al honger?
Door Manuela Stefani