Beste leden van de Lobbygemeenschap, beste Knokke liefhebbers,
Bij het begin van 2026 wensen we jullie het allerbeste: moge het jullie vreugde, sereniteit, inspiratie brengen… en natuurlijk veel momenten om met ons te delen. Maak het jezelf gemakkelijk met je koffie (in een mooie mok, als het kan), want we gaan het hebben over een emblematische figuur die onze favoriete badplaats diepgaand heeft gevormd. Een man die regeerde met ijzeren vuist in een fluwelen handschoen: wijlen Léopold Lippens, burgemeester van Knokke gedurende meer dan veertig jaar, van 1979 tot zijn dood in 2021.
De graaf die niet knoeide met goede smaak
Uit een familie waar aristocratie niet zomaar een woord uit het woordenboek is, had graaf Lippens, of ‘Pol’ voor zijn zeer intieme vrienden, een visie. Een heel precieze visie, zullen we maar zeggen. Voor hem moest Knokke meer zijn dan een strand waar je wafels vol suiker en slagroom eet terwijl je over het zand wandelt. Nee, Knokke moest een etalage worden. Van chic. Van verfijning. Van uitmuntendheid.
Onder zijn leiding is de stad veranderd van “leuk voor een weekend” in “een symbool van luxe aan de Noordzee”. En hoe is dat gelukt? Dankzij rigoureuze stadsplanning. Stel je Leopold voor, wandelend over de dijk, met samengeknepen ogen, en met een keizerlijk gebaar verkondigend: “Dit is esthetisch. Dit… is het niet.” Weg waren de dubieuze projecten, vervangen door elegante gebouwen die niet botsten met het landschap (nou ja, volgens zijn criteria)…
Zijn zoektocht naar perfectie stopte niet bij gevels. Netheid! Openbare orde! Dat was zijn hobby. Sommigen zagen het als elitarisme, anderen als Belgische efficiëntie tot het uiterste gedreven. Het resultaat is een stad die een plezier is om in te wonen, om in rond te wandelen en, tussen haakjes, om geld uit te geven in kunstgalerijen en gastronomische restaurants, maar ook aan golf en tennis.
Luxe, rust en… cultuur!
Léopold Lippens was een echte estheet. Hij veranderde Knokke in een cultureel kruispunt. Op elke straathoek verrezen kunstgalerijen en tal van artistieke initiatieven. Léopold Lippens wilde dat schoonheid overal was, voor iedereen (zij die konden komen, tenminste).
En hoe zit het met de natuur? Hij was ook een man van evenwicht. Het Zwin, dat prachtige natuurreservaat dat zijn vader Léon had gecreëerd, lag hem na aan het hart. Het bewijs dat zelfs de meest wereldse burgermeester de schoonheid van trekvogels wist te waarderen (waarschijnlijk met de hand uitgekozen vanwege hun natuurlijke elegantie).
Openhartig: een handelsmerkLéopoldLippens liet niemand onverschillig. Met zijn legendarische vrijmoedigheid, bijtende humor (het soort dat je geel doet lachen maar toch lacht) en directe stijl haalde hij vaak de krantenkoppen. Hij was niet bang om te zeggen wat hij dacht, zelfs als dat betekende dat hij de tribune schokte. Misschien is dat uiteindelijk wel wat hem zo vertederend maakte, een rauwe authenticiteit in een wereld van pretenties.
Toen hij in 2021 overleed, bracht het hele resort hulde aan zijn ‘Pol’. Hij was geslaagd in zijn uitdaging en had zijn onuitwisbare stempel gedrukt op het zand van de Noordzee. Vandaag gaat het verhaal verder. Zijn zoon Valery houdt de familievlam brandende en scoort goed bij verkiezingen. De appel valt niet ver van de boom, zeker niet als de boom onberispelijk gesnoeid is en het etiket “Knokke-Heist” draagt. Léopold Lippens: een visie, een stijl en vooral een stad die hem dank verschuldigd is!
Tot volgende week vrijdag voor meer verhalen van de Belgische kust.