©Getty beelden
Hij heeft alles gewonnen, alle records verbroken, trofeeën en geld verzameld voor meerdere levens, maar het grootste succes en de grootste emotie van zijn formidabele carrière heeft Novak Djokovic te danken aan een gouden medaille, een Olympisch amulet dat desondanks minder dan 1.000 euro waard is.
Al jaren vragen we ons af wie er na Andy Murray een permanente plaats zou kunnen innemen aan de tafel van de aliens die de vier plakken van de enorme taart die de Grand Slams zijn, monopoliseren . Nu hebben we het antwoord. In de vorm van een werkelijk historisch tennisevenement. Aan de ene kant is dit de eerste keer sinds 2002 dat een groot toernooi in dat jaar niet is gewonnen door een van de ‘Drie Koningen’ Djokovic, Nadal of Federer. Aan de andere kant hebben de ‘jonge wolven’ Alcaraz en Sinner, die eerder dit jaar al hun tanden hadden laten zien, het circuit overgenomen, waarbij ze de grote trofeeën gelijk hebben verdeeld en zeldzame dubbele overwinningen hebben behaald: de Italiaan op hardcourt in Australië en New York, de Spanjaard op klei- en grasbanen op Roland Garros en Wimbledon. Behoudens grote tegenslagen – zoals de dopingschorsing die een van hen boven het hoofd hangt – zijn beiden hier om te blijven en kunnen we vanuit sportief oogpunt hopen dat hun rivaliteit het feest zal verlengen waarvan het wereldtennis de afgelopen twintig jaar heeft genoten, in een veelbelovende Lendl/McEnroe-achtigeclash. In het ideale geval zou er zelfs een derde man moeten zijn die hun niveau kan evenaren en hen op de proef kan stellen zodra Djokovic zijn schoenen aan de wilgen hangt. Want het moet gezegd worden dat de laatste US Open, beroofd als het was van de opgebrande Olympische helden en met kop en schouders overtroffen door een Jannik Sinner die niets leek te kunnen raken, niet erg leuk of spannend was om naar te kijken. Iemand was zelfs zo vrij om te schrijven dat de dames deze keer meer geld verdiend zouden hebben dan de heren, en we kunnen hem niet echt ongelijk geven.
AndrewWhitton
Andy Murray heeft zijn tennisracket voorgoed aan de kant gehangen tijdens de Spelen in Parijs. Sinds 2019 en het plaatsen van een metalen prothese in zijn heup, kon hij niet langer de man zijn die minstens vier jaar lang had laten zien dat hij de gelijke was van de drie grootste spelers in de geschiedenis van tennis. Toch bleef hij bewondering afdwingen voor zijn veerkracht, zijn passie en zijn vermogen om zijn grenzen te verleggen, allemaal in dienst van een groot talent.
Het was ook geen toeval dat de twee winnaars van New York, Aryna Sabalenka en Jannik Sinner, de Spelen in Parijs een maand eerder hadden gemist, en hun frisheid hielp hen het verschil te maken. Van Roland Garros naar Flushing Meadows, via Wimbledon en de Olympische Spelen, het tempo van de zomer van 2024 was vooral hels voor degenen die alles moesten zien door te komen. Tenniskampioenen spelen te veel, net als hun voetbalcollega’s. “Ze gaan ons vermoorden”, zei Alcaraz tegen degenen die het circuit beheren. Hij heeft gelijk, er moeten te veel toernooien worden gespeeld in de vier hoeken van de wereld als je aan de top van de hiërarchie wilt blijven, in een sportwereld die wordt geregeerd door geld… waarvan de beste spelers flink profiteren, is het de slang die in zijn eigen staart bijt. Dus Sinner had ook gelijk toen hij zei dat je altijd de keuze hebt om niet te spelen, vooral als het gaat omtentoonstellingen waar niets op het spel staat maar diewel lucratief zijn, zoals de Laver Cup. Het bewijs is Novak Djokovic, die op zijn 37e nog beter voor zijn fysiek zorgt nu hij echt ouder begint te worden en die zijn programma rond zijn grote doelen organiseert.
De snelheid, creativiteit en vaardigheid die het dynamische spel van Carlos Alcaraz kenmerken, inspireren een nieuwe generatie tennisliefhebbers. Zijn opmerkelijke professionele prestaties, in combinatie met zijn houding op het veld, hebben van hem een van de helderste rijzende sterren van de sport gemaakt en een grote publiekslieveling over de hele wereld.
Carlos Alcaraz (vier grote titels op 21-jarige leeftijd) en Jannik Sinner (zijn eerste twee titels in hetzelfde jaar op 23-jarige leeftijd) openden een nieuw tijdperk in het tennis, net toen Federer zijn schoenen ophing en Nadal zijn laatste wedstrijdronde beleefde als een beproeving, maar Djoko, hoewel harder gepusht dan hij had verwacht, had zijn laatste woord nog niet gezegd. We zagen dit op de Spelen in een finale die ‘de’ grote wedstrijd van het jaar was. Laten we niet vergeten dat Nole zijn knie blesseerde op Roland Garros, dat hij in de finale van Wimbledon nog herstellende was en dat hij weliswaar nog steeds ambities heeft voor een 25e grote titel, waarmee hij zelfs Margaret Court voorbij zou kunnen streven , maar dat hij die voor geen goud had willen ruilen voor de Olympische gouden medaille waar hij zo naar verlangde en die hem in zekere zin de cirkel rond maakte. Sinner, de metronoom en steeds completere nummer één van de wereld, is in een jaar tijd met sprongen vooruit gegaan , maar de clostebolaffaire hangt nog steeds boven zijn directe toekomst. Alcaraz, een uniek explosief talent dat zijn Italiaanse rivaal versloeg op Roland Garros en Indian Wells (we wachten nog steeds op een Grand Slam-finale tussen de twee), moet nog steeds meer consistentie tonen en zijn fysiek beter beheersen. De Serviër daarentegen heeft alles gezien, alles gelezen, alles meegemaakt, inclusief de dopinggeruchten, dus het is niet nodig om hem te begraven.