Nieuwe lieveling van de Fransen, koning van de zelfspot, zakenman en pas vader, GuiHome, de komiek die bewijst dat Belgische humor geen grenzen kent!
Deze vrijdag presenteren we twee nieuwe winnaars van de Lobby Awards van januari: een Waalse leider en een artistieke leider. U hebt het concept achter het onderwerp van deze nieuwsbrief begrepen: twee carrières, twee werelden, één rode draad: lokale wortels omzetten in internationale invloed. De ene hanteert de clou als wapen van weerbaarheid, de andere vouwt papier om de wereld te ontvouwen. Maak plaats voor de energie van Namen en het surrealisme van België.
Prijs Waalse Leider van het Jaar
GuiHome
We zagen het geboren worden in de slaapkamer van een tiener, de webcam trillend en de moeder nagebootst met een klinisch oog voor detail. Toen zwol de golf aan. De uitzichten werden wild. En de jongen van Erpent dook op in de Quotidien van Yann Barthès, in een wijvenpakje en slippers, om het nieuws op te blazen met formules die ons laten lachen, soms geel, vaak helder.
GuiHome is de kunst van het schijnbaar improviseren van wat fijn wordt waargenomen. Op het Collège Notre-Dame de la Paix in Erpent leerde hij over sociale verschillen op dezelfde manier als anderen Latijn leren. Hij zegt: “Je moeten aanpassen kan een kracht worden”. Deze wrijving vormt een karakter dat zich “altijd afvraagt wat hij hier doet”. Het goede nieuws is dat hij er erg goed in is.
Hyperactiviteit? Eerder een allergie voor verveling. Dus GuiHome heeft een festival opgericht, “Namen is een grap”, een productiebedrijf, een agentschap dat bedrijven helpt hun imago op sociale netwerken te ontwikkelen, een comedy club, een textielmerk… Hij is zelfs begonnen met het maken van Namense wafels, als antwoord op Luik. De ondernemer besefte al vroeg dat talent een vluchtig goed is. Hij diversifieert. Hij structureert. Hij omringt zich. “Ik stap liever uit mijn comfortzone dan dat ik steeds hetzelfde doe”. Dat is meer een strategie dan een slogan.
En toen was er 2016. Na de aanslagen, een video. Negen miljoen keer bekeken. Een les in humanisme, zonder pathos. “We hebben een wapen dat krachtiger is dan hun kalasjnikovs: humor”. De zin is nog steeds waar. De tijd had een lach nodig die stand kon houden. GuiHome zorgde daarvoor.
Degenen die hem alleen maar zien als een “hick” missen het punt: onder de karikatuur schuilt een nauwkeurige monteur, een veronderstelde welwillendheid en een ambitie die zich niet langer verontschuldigt voor het feit dat hij Belg is. Het bewijs? De theaters zitten vol, hier, in Frankrijk en in Quebec. Het lokale is niet de vijand van het globale, het is er de bron van.
Artistiek leider van het jaar
Charles Kaisin
Er zijn ontwerpers die objecten tekenen. Charles Kaisin daarentegen creëert ervaringen. Opgeleid als architect, ontwerper door instinct, regisseur door passie, laveert hij tussen disciplines met een zeldzaam gemak. Zijn credo is het verbinden van luxe met nut, esthetiek met ethiek en België met de wereld.
Als fervent bewonderaar van René Magritte is hij trots op zijn lagen, verschuivingen en dubbele lezingen. Bij hem is niets frontaal. Alles is suggestie. Zijn beroemde “Surrealistische diners” zijn hiervan de meest spectaculaire demonstratie: van het Banqueting House in Londen tot het Palazzo Vecchio in Florence wordt elke avond een totaal verhaal: scenografie, serviesgoed, kostuums, ritmes, verrassingen, een Michelin-sterrenkok…
En de prijs? Net zo goed als de ervaring. Afhankelijk van de locatie, de gastchef en de complexiteit van de productie, varieert de prijs meestal tussen €1.000 en €1.500 per persoon. Sommige privéedities overschrijden deze bedragen zelfs. Je koopt immers niet alleen een diner, je financiert ook een compleet decorontwerp dat soms aan een operaproductie grenst. Het is gigantisch!
Het zou echter een grote vergissing zijn om zijn werk te beperken tot de happy few. De man die voor Hermès en Delvaux werkt, ontwerpt ook objecten voor BRU, in de overtuiging dat goed ontworpen glas elegantie kan democratiseren. “Ik hou van het idee dat een object niet elitair is,” zegt hij.
Zijn obsessie met origami, geleerd in Japan, gaat verder dan technische virtuositeit. Vouwen betekent het structureren van de ruimte. Het gaat over het accepteren van beperkingen om vorm te creëren. We herinneren ons de duizenden vogels die tijdens Covid in de Galeries Saint-Hubert hingen; de monumentale installaties ter ondersteuning van Oekraïne; de werken die uit duizenden met de hand in elkaar gezette elementen bestaan. Het gebaar is geduldig, bijna meditatief. Maar de impact is spectaculair!
Geboren in Devant-les-Bois, in de buurt van Namen in het Waalse Gewest, opgeleid in Saint-Luc en vervolgens aan het Royal College of Art, gewerkt door architecten Jean Nouvel en Ron Arad, heeft hij nooit gebroken met zijn landelijke wortels. Hij praat graag over de“buitengewone mensen” die ons land onderbelicht. Zijn werk is bijna een pleidooi: België is geen periferie, het is een laboratorium.
Op zijn 53e geeft Charles les, geeft hij door en experimenteert hij steeds opnieuw. Hij recyclet ook. Kranten worden modulaire banken, tijdschriften worden fauteuils. Het efemere transformeren in het duurzame is misschien wel zijn ware handtekening. Voor Kaisin is esthetiek nooit gratis. Het brengt mensen samen. Het verheft. En het herinnert ons eraan dat een klein land als het onze grootse ideeën kan voortbrengen, op voorwaarde dat we ze op het podium durven zetten.
Conclusie?
Twee leiders, twee talen. De ene buigt woorden om in gelach, de andere buigt papier om in gratie. Beiden herinneren eraan dat in Wallonië moed geen nutteloos lawaai maakt. In een tijd waarin we snelheid verwarren met haast, kiezen GuiHome en Charles Kaisin voor momentum. Bravo!
Tot volgende week vrijdag met onze laatste winnaars. Bekijk in de tussentijd het nieuwste Lobby magazine en luister naar de nieuwste podcast van François Didisheim, oprichter van Lobby, op BXFM Radio.
Photo de couverture©Photonews